Jerzy Dyner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Dyner
Poseł Jerzy Dyner X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 września 1951
Warszawa
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jerzy Mieczysław Dyner (ur. 14 września 1951 w Warszawie) – polski polityk, konstruktor i elektryk, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył liceum ogólnokształcące w 1969, a w latach 90. studia inżynierskie[1]. Pracował jako konstruktor, był zatrudniony w Fabryce Samochodów Osobowych w Warszawie. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Został przewodniczącym związku na wydziale remontowym swojego przedsiębiorstwa, wszedł też w skład prezydium zarządu Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”[2]. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na ponad cztery miesiące. Po zwolnieniu działał w podziemnym Międzyzakładowym Robotniczym Komitecie „Solidarności”.

W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy z okręgu Warszawa-Wola jako kandydat bezpartyjny z poparciem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. Był członkiem Komisji Systemu Gospodarczego i Polityki Przemysłowej oraz sejmowych Komisji Nadzwyczajnych do zbadania sprawy importu alkoholi, do rozpatrzenia niektórych inicjatyw ustawodawczych i do Rozpatrzenia Projektów Ustaw Dotyczących Zmian Systemowych w Gospodarce. W Sejmie należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, zasiadając w jego ramach w kole niezależnych. W następnych wyborach bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Porozumienia Centrum. Do 1998 zasiadał w Radzie Warszawy, kierował w nim klubem Radni Prawicy oraz komisją bezpieczeństwa[1].

Działał później w Porozumieniu Polskich Chrześcijańskich Demokratów. W 2001 pełnił funkcję pełnomocnika finansowego Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy. Potem wycofał się z polityki. Jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy

  1. a b Była drużyna, „Gazeta Wyborcza” z 9 i 16 września 1999
  2. 25 lat później, „Magazyn FSO” nr 12 z października 2005
  3. Odznaczeni za walkę o „wolne słowo”. prezydent.pl, 13 czerwca 2012.

Bibliografia[edytuj]