Jerzy Makarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Makarczyk
Data i miejsce urodzenia 1938
Warszawa
Polski sędzia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
Okres od 1992
do 2002
Następca Leszek Garlicki
Polski sędzia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
Okres od 11 maja 2004
do 6 października 2009
Następca Marek Safjan
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jerzy Makarczyk (ur. 1938) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa międzynarodowego publicznego, wiceminister spraw zagranicznych. Pierwszy polski sędzia w Europejskim Trybunale Praw Człowieka (1992–2002) i Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2004–2009).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze, uzyskiwał następnie stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Zawodowo związany z uczelniami polskimi i zagranicznymi. Był wykładowcą na University of Oxford (1985) i profesorem na Chrześcijańskim Uniwersytecie Międzynarodowym w Tokio (1988). W Polsce pracował w Instytucie Nauk Prawnych PAN oraz w Katedrze Administracji i Nauk Prawnych Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego.

Został członkiem różnych krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych, zajmujących się prawem międzynarodowym, europejskim i prawami człowieka. Od 1989 do 1992 w kolejnych rządach zajmował stanowisko podsekretarza stanu i następnie sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił funkcję negocjatora ze strony polskiego rządu w sprawie wycofania wojsk radzieckich z terytorium RP, był też przewodniczącym krajowej delegacji w ramach Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Orzekał jako sędzia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (1992–2002). Następnie doradzał prezydentowi Aleksandrowi Kwaśniewskiemu w zakresie polityki zagranicznej i praw człowieka.

11 maja 2004 został pierwszym polskim sędzią w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kadencję zakończył 6 października 2009, kiedy zastąpił go profesor Marek Safjan.

W 2011 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ordery dla przedstawicieli rządów okresu transformacji. prezydent.pl, 3 czerwca 2011. [dostęp 2011-09-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]