Jezioro Ruskie (Pojezierze Olsztyńskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Ruskie
Rusek
Położenie
Państwo  Polska
Region Pojezierze Olsztyńskie
Wysokość lustra 152,4 m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia 42,5-44,7 ha
Wymiary
• max długość
• max szerokość

1000 m
800 m
Głębokość
• średnia
• maksymalna

2,3 m
4,3 m
Objętość 1021,5 tys. m³
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Ruskie
Jezioro Ruskie
Ziemia53°42′40″N 20°50′49″E/53,711111 20,846944

Jezioro Ruskiejezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Pasym.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ruskie położone jest około 10 km na północ od Pasymia. Kształt jeziora zbliżony jest do trójkąta równobocznego z jednym wierzchołkiem skierowanym w kierunku południowym. W północnej części leży wysepka porośnięta wokół roślinnością, a na wschód od niej znajduje się mała, kamienna wysepka i wypłycenie usłane olbrzymimi głazami. Trzecia, największa wyspa, porośnięta wysokimi gęstymi drzewami oraz otoczona szczelnie gęstym pasem trzcin, leży w pobliżu południowego brzegu jeziora. Ruskie płytkim rowem łączy się z jeziorem Sąpłaty. Brzegi jeziora są dość wysokie otoczone łąkami i polami. Na zachodnim brzegu leży wieś Rusek Wielki, a na wschodnim Rusek Mały.

Dojazd ze Szczytna lub Olsztyna drogą krajową nr 53 do Pasymia, następnie powiatową nr 26601 w stronę Grzegrzółek, a dalej powiatową 25166 do Ruska Wielkiego.

Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy. Jezioro hydrologicznie otwarte poprzez rów na północnym wschodzie łączący je z jeziorem Sąpłaty

Wędkarstwo[edytuj | edytuj kod]

Niewielkie i dość płytkie, jest typowym jeziorem sandaczowym. Dno na znacznej powierzchni bardzo jest kamieniste, a woda ma małą przejrzystość. Ławica przybrzeżna jest krótka, dość stroma i bagnista, zwłaszcza od strony południowo-wschodniej. Głębokość zbiornika na przeważającej powierzchni wynosi około 2,5 m, jedynie w części wschodniej w pobliżu brzegu, naprzeciw wsi Rusek Mały, jest większe zagłębienie wynoszące około 4 m. Dno jeziora jest na przemian kamieniste i muliste, w niektórych jednak miejscach piaszczyste. Wielkie głazy kamienne zalegają na dnie, głównie w części północnej i wschodniej, choć i w części południowej miejscami wąskim pasem ciągną się podwodne rafy kamienne. Woda w jeziorze ma słabą przejrzystość, szczególnie w okresie lata. Roślinność wynurzona, bardzo dobrze rozwinięta, zajmuje powierzchnię 4,8 ha. Oczerety porastają głównie brzegi jeziora oraz wyspy, z wyjątkiem wysepki kamiennej. Roślinność podwodna jest raczej uboga, występuje głównie na małych głębokościach, co spowodowane jest małą przejrzystością wody.

W jeziorze występuje okoń, szczupak, lin, karaś, płoć, wzdręga i węgorz. Z powodu przyduchy kilka lat temu populacja sandaczy wymarła, ale jezioro jest zarybiane i ich liczebność wzrasta.

Dane morfometryczne[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 42,5 ha[1] do 44,7 ha[2].

Zwierciadło wody położone jest na wysokości 152,4 m n.p.m.[1] lub m n.p.m.[2] Średnia głębokość jeziora wynosi 2,3 m[2], natomiast głębokość maksymalna 4,3 m[2] lub 4,5 m[3].

Na jeziorze znajdują się wyspy o łączniej powierzchni 0,3 ha i długość linii brzegowej 300 m.[potrzebny przypis]

Hydronimia[edytuj | edytuj kod]

Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Ruskie[4]. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Rusek[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 377. ISBN 83-232-1732-7.
  2. a b c d według IRŚ za Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 377. ISBN 83-232-1732-7.
  3. a b Opis jeziora w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. [dostęp 2011-03-1].
  4. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red.). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 300. ISBN 83-239-9607-5. [dostęp 2010-08-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]