Jezioro Zachodniosyberyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jezioro Zachodniosyberyjskie (Jezioro Mansyjskie) – wielkie jezioro peryglacjalne istniejące podczas dwóch faz zlodowacenia północnopolskiego na części Niziny Zachodniosyberyjskiej.

Jezioro Zachodniosyberyjskie powstawało, gdy lodowiec na morzach Barentsa i Karskim zamykał ujścia Obu i Jeniseju do Morza Arktycznego. Stało się tak dwukrotnie – pierwszy raz podczas wczesnego vistulianu, 90-80 tys. lat temu i ponownie w okresie pierwszego pleniglacjału, 60-50 tys. lat temu. Za pierwszym razem powierzchnia jeziora wynosiła około 0,6 mln km², za drugim – 0,8 mln km². W okresie drugiego pleniglacjału (20-18 tys. lat temu) do powstania jeziora nie doszło, ponieważ lodowiec skandynawski nie sięgnął dość daleko na wschód, by zatamować ujścia wielkich rzek syberyjskich.

Przez Bramę Turgajską Jezioro Zachodniosyberyjskie miało połączenie z centralnoazjatyckimi jeziorami Kaspijskim i Aralskim. Przypuszcza się, że wody z Syberii, nawet z Bajkału, mogły wtedy spływać przez Jezioro Zachodniosyberyjskie, Bramę Turgajską, Jezioro Aralskie, dolinę Uzboj, Morze Kaspijskie, Obniżenie Kumsko-Manyckie, Morze Azowskie i Morze Czarne do Morza Śródziemnego. Byłby to system wodny większy od któregokolwiek ze współcześnie istniejących – szlak wodny mógłby mieć niemal 10 tys. km długości.

Jeziora Zachodniosyberyjskiego nie należy mylić z istniejącym znacznie wcześniej na tym samym obszarze Morzem Zachodniosyberyjskim.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]