Julia (Rok 1984)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Julia – postać fikcyjna, jedna z głównych bohaterek dystopii George'a Orwella Rok 1984.

Urodziła się w roku 1958 w Oceanii, totalitarnym państwie rządzonym przez Wielkiego Brata. Mieszka w hotelu robotniczym z 30 innymi dziewczętami, pracuje w Departamencie Literatury Ministerstwa Prawdy, gdzie obsługuje i konserwuje wielki silnik elektryczny. Jej dziadek, który opowiadał jej o czasach sprzed Rewolucji, znikł - został aresztowany przez Policję Myśli i ewaporowany - gdy miała 8 lat. Będąc uczennicą, została kapitanem drużyny hokejowej i zdobyła tytuł najlepszej gimnastyczki. Należała do Kapusiów, gdzie była drużynową, do Ligi Młodych (w której pełniła funkcję sekretarza okręgowego) i Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej. Brała aktywny udział w pochodach, w których nosiła transparenty, i w różnych oficjalnych uroczystościach państwowych, m.in. Dwóch Minutach Nienawiści. Członkini Zewnętrznej Partii.

Pozornie całkowicie lojalna wobec Partii i Wielkiego Brata, w rzeczywistości skrycie nienawidząca władz, Policji Myśli i zasad panujących w Oceanii; według kryteriów przyjętych przez Partię popełniała myślozbrodnie. Traktowała Partię jako organizację chcącą pozbawić każdego radości i przyjemności. Jednocześnie nie interesowała się doktrynami partyjnymi, chyba że dotyczyły jej życia osobistego. Wyznawała zasadę, że najrozsądniej jest łamać przepisy i przy tym nie dać się wykryć ani schwytać.

Winston Smith, inny pracownik Ministerstwa Prawdy, na początku uznaje ją za agentkę Policji Myśli; Julia obserwowała go, gdy odwiedzał dzielnicę proli. Winston myślał o tym, żeby ją zamordować, dopóki nie dała mu karteczki z napisem „Kocham cię”. W końcu Winstonowi udaje się umówić z nią na spotkanie na placu Zwycięstwa, skąd razem udali się do lasu, gdzie nie było teleekranów. Tam oboje wyjawili swoje prawdziwe poglądy wobec Partii i uczucia wobec siebie. Zostali kochankami, co według oficjalnej doktryny Partii stanowiło seksozbrodnię. Zaczęli regularnie i często spotykać się w pokoju wynajętym przez Winstona od pana Charringtona mieszkającego w dzielnicy proli i prowadzącego tam sklep z antykami. Podczas spotkań Julia rozmawiała szczerze z Winstonem na tematy związane z Partią i sytuacją związaną w Oceanii. Julia była przekonana, że tak naprawdę Oceania nie prowadziła żadnej wojny, a rakiety, które trafiały w różne punkty w Londynie, były wystrzeliwane przez sam rząd Oceanii. Jednocześnie w wielu przypadkach akceptowała różne mity podawane przez Partię, ponieważ nie robiło jej różnicy, czy są prawdą, czy kłamstwem – wierzyła, że Partia wynalazła samoloty, dopóki Winston nie uświadomił jej, że to nieprawda. Nie pamiętała również, że w 1980 Oceania była sojusznikiem Eurazji, a toczyła wojnę ze Wschódazją, zanim sojusze się odwróciły.

Znała sztuczki, jak ukryć popełniane myślozbrodnie; potrafiła również zdobyć i sprowadzić do pokoju wynajętego od Charringtona prawdziwy cukier, kawę i herbatę, zarezerwowane dla członków Wewnętrznej Partii (pozostali, nieuprzywilejowani obywatele Oceanii mieli tylko sacharynę i ohydną Kawę Zwycięstwa). W sklepie w dzielnicy dla proli udało jej się kupić zestaw kosmetyków i perfumów; podczas jednego ze spotkań z Winstonem nałożyła sobie makijaż, co było zabronione członkiniom Partii. Choć wiedziała, że istnieje wielkie ryzyko, że w końcu razem z Winstonem zostanie zdemaskowana i schwytana przez Policję Myśli, była przekonana, że Policja Myśli nie ma dostępu do ludzkiego mózgu i nie potrafi sprawić, by ktoś przestał kochać drugą osobę. Uważała jawny, zorganizowany bunt przeciw Partii za z góry skazany na niepowodzenie i równający się samobójstwu i nie wierzyła w istnienie Braterstwa, tajnej organizacji mającej na celu obalenie Partii. Jednak gdy Winston nabrał przekonania, że Braterstwo istnieje naprawdę i że jednym z jego członków jest znany osobiście Winstonowi członek Wewnętrznej Partii, O’Brien, zgodziła się dołączyć do Braterstwa i wziąć udział w spotkaniu w domu O’Briena, na którym Winston i Julia ujawnili przed O’Brienem swoje prawdziwe poglądy i zamiary. W kilka dni po spotkaniu, zgodnie z zapowiedzią, od wysłanego przez O’Briena człowieka otrzymali książkę „Teoria i praktyka oligarchicznego kolektywizmu”, napisaną rzekomo przez przywódcę Braterstwa, Emmanuela Goldsteina.

W rzeczywistości spotkanie u O’Briena było prowokacją, gdyż O’Brien był lojalnym funkcjonariuszem reżimu i współpracownikiem Policji Myśli; działał w porozumieniu z Charringtonem, który również był agentem Policji Myśli. Winston i Julia zostali aresztowani przez Policję Myśli w dniu w którym otrzymali Księgę Goldsteina. Zostali poddani okrutnym wielomiesięcznym torturom i praniu mózgu w gmachu Ministerstwa Miłości. Później Winston został zabrany do pokoju 101, w którym znajdowało się to, czego najbardziej bał się więzień (w przypadku Winstona były to szczury) i w którym więzień zostawał poddany ostatecznej przemianie intelektualnej i uczuciowej. Jego głowę unieruchomiono i przybliżono do niej klatkę ze szczurami, które po otwarciu klatki miały mu obgryźć twarz do kości; wówczas Winston zdradził Julię, krzycząc, żeby zrobili to Julii, a nie jemu. Gdy po wypuszczeniu z więzienia Julia i Winston spotkali się ponownie, Julia wyznała Winstonowi, że również go zdradziła. Oboje przyznali, że ich wzajemne uczucia się zmieniły.

Po wypuszczeniu z gmachu Ministerstwa Miłości Julia miała sztywną i grubszą talię niż przedtem, a twarz ziemistą; na czole i skroni miała długą bliznę (co mogło oznaczać, że została poddana lobotomii).

Na końcu powieści Winston odkrywa, że jego miłość do Julii została zastąpiona przez miłość do Wielkiego Brata.

Literatura[edytuj]

  • George Orwell, „Rok 1984”, tłum. Tomasz Mirkowicz, Wyd. Da Capo, Warszawa 1994.