Junonia atlites

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Junonia atlites
(Linnaeus, 1763)
Ilustracja
Wierzch skrzydeł
Ilustracja
Spód skrzydeł
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd motyle
Podrząd Glossata
Rodzina rusałkowate
Podrodzina Nymphalinae
Plemię Junoniini
Rodzaj Junonia
Gatunek Junonia atlites
Synonimy
  • Papilio atlites Linnaeus, 1763
  • Papilio laomedia Linnaeus, 1767

Junonia atlitesgatunek motyla z rodziny rusałkowatych i podrodziny Nymphalinae. Zamieszkuje większą część krainy orientalnej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owad dorosły[edytuj | edytuj kod]

Motyl o rozpiętości skrzydeł od 60 do 66 mm. Wierzch skrzydeł jest lawendowobrązowy z jaśniejszymi połowami wierzchołkowymi. Przednie skrzydło ma w komórce trzy krótkie, poprzeczne, faliste przepaski czarnej barwy, za szczytem komórki krótką i nieco grubszą, czarną, falistą przepaskę poprzeczną, dalej zaś dwie poprzeczne pręgi o czarnym przydymieniu, z których wewnętrzna jest silnie pofalowana i kanciasto zgięta, a zewnętrzna prostsza, jakby złożona z półksiężyców, obrzeżona szeregiem owalnych, białawych plamek ocznych o ciemnych lub czarnych źrenicach, w przypadku części z nich z widocznymi od strony tylnej jaskrawymi, ochrowożółtymi tęczówkami. Za szeregiem plam owalnych leżą jeszcze wąska przepaska poprzeczna podzielona na półksiężyce oraz szerokie i ciemne linie subterminalna i terminalna. Wierzch skrzydła tylnego ma wąską i krótką, czarną pętelkę w komórce, dwie ciemne, faliste przepaski poprzeczne, dalej pręgi dyskalne, będące przedłużeniem tych na skrzydle przednim, a za nimi serię owalnych plamek ocznych, z których trzy mają ciemne źrenice, po stronach wewnętrznych obrzeżone ochrowożółtymi tęczówkami. Za szeregiem plamek leżą podzielone na półksiężyce linie postdyskalna, subterminalna i terminalna. Spód skrzydeł obu par ma tło białe, u samic miejscami z odcieniem ochrowym, a na tle liliowobiały wzór odpowiadający temu na wierzchu skrzydeł, jednak smuklejszy, bardzo delikatnie zaznaczony, nieco zanikający, lepiej widoczny u samic niż u samców. W porze suchej na spodzie skrzydeł samców plamki oczne zaznaczone są tylko owalami o żółtych środkach[1].

Stadia rozwojowe[edytuj | edytuj kod]

Jajo ma beczułkowaty kształt i jasnozielone zabarwienie. Chorion urzeźbiony jest pionowymi żeberkami[2].

Gąsienica ma podstawową barwę ciała brązową lub szarą. Grzbietem biegnie u niej pas złożony z drobnych kropek koloru białego i niebieskiego. Na ciele występują ponadto czarne kolce[1].

Barwa poczwarki jest matowo ruda[1] lub brązowa[2]. Wzdłuż grzbietu odwłoka i po jego bokach biegną szeregi czarniawych, spiczastych guzków[1][2].

Ekologia i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Owad ten zasiedla pobrzeża rzek, polany leśne, poręby, przydroża oraz pobrzeża pól uprawnych i plantacji. Bytuje na rzędnych od 200 do 1000 m n.p.m. Postacie dorosłe latają za dnia, nisko, chętnie przysiadając na dłużej z rozłożonymi skrzydłami na roślinach zielnych i glebie. Jaja składane są pojedynczo na roślinie pokarmowej lub innej, rosnącej blisko tejże. Gąsienice są polifagami żerującymi na roślinach z różnych rodzin. Wśród ich roślin pokarmowych wymienia się taksony: Achyranthes, Alternanthera philoxeroides, Asteracantha longifolia, Barleria, Blechum, Goldfussia, Hygrophila lancea, Hygrophila salicifolia, Justicia, Lepidagathis, Lindernia, Nelsonia, Pseuderanthemum, Strobilanthes i Strobilanthes[2][3].

Gatunek orientalny, w Indiach występujący od podnóży Himalajów po wilgotniejsze rejony części półwyspowej, dalej sięgający Sri Lanki, Bangladeszu, południowych Chin, Mjanmy, Kambodży, Tajlandii, Malezji, Filipin, Brunei aż do Indonezji[3][1][4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Charles Thomas Bingham: Fauna of British India. Butterflies Vol. 1. 1905, s. 359-360.
  2. a b c d Adrian Hoskins: Grey Pansy. Junonia atlites. W: Butterflies of Thailand, Malaysia & Borneo [on-line]. [dostęp 2021-08-12].
  3. a b Junonia Hübner, 1819. W: Funet.fi [on-line]. [dostęp 2021-08-12].
  4. Djunijanti Peggie, Mohammad Amir: Practical guide to the butterflies of Bogor Botanic Garden. Cibinong; Tokio: Bidang Zoologi, Pusat Penelitian Biologi, LIPI; Nagao Natural Environment Foundation, 2006, s. 75. ISBN 979-579-094-3.