Kałkan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kałkan (z tur. Kalkan) – lekka, okrągła, silnie wypukła tarcza, pochodząca ze wschodu i używana przez żołnierzy w takich państwach jak Persja, Indie bądź Turcja. Znana także w krajach arabskich, Chinach, Mongolii, Polsce oraz na Węgrzech.

Taka tarcza była zazwyczaj wykonywana z plecionki, figowe pręty połączono nićmi, najczęściej jedwabnymi[1] lub wełnianymi. W środku znajdowało się okrągłe, metalowe umbo, a wokoło były rozłożone cztery ozdobne "główki" nitów. Kałkan był zwykle podbijany od wewnątrz suknem, często wyrafinowanie zdobiony złotem, srebrem i drogimi kamieniami.

Dla zabezpieczenia tarczy, podczas przemarszu chowano ją w futerale, najczęściej skórzanym[2]. W Polsce kałkanów używała zazwyczaj jazda, najpopularniejsze były w XVI i XVII wieku.[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kałkan. W: Mała Encyklopedia Wojskowa. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1970, s. 11.
  2. Pokrowiec skórzany na kałkan, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]