Kainit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kainit
Kainite - Grube Brefeld, Tarthun, Staßfurt, Sachsen-Anhalt.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny KCl·MgSO4·3H2O
uwodniony chlorek siarczan magnezu potasu
Twardość w skali Mohsa 2,5–3,0
Przełam zadziorowaty
Łupliwość bardzo dobra
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,1 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, żółtawy, szary, bezbarwny, czerwonawy
Rysa biała
Połysk szklisty

Kainit minerał z gromady siarczanów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych regionach Ziemi. Nazwa pochodzi od gr. kainos = współczesny (świeży) i nawiązuje do stosunkowo niedawnego powstania minerału.

Chemicznie jest to sól podwójna o wzorze KCl·MgSO4·3H2O[1] lub KMg(SO4)Cl·3H2O[2], zawierająca kationy magnezu i potasu oraz aniony chlorkowe i siarczanowe.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym. Występuje w skupieniach ziarnistych. Łatwo rozpuszcza się w wodzie (ma nieprzyjemny gorzko-słony smak), jest silnie higroskopijny (rozpuszcza się nawet pod wpływem pary wodnej zawartej w powietrzu).

Teoretycznie zawiera:

  • 15,7% K,
  • 14,2% Cl,
  • 16,19% MgO,
  • 32,16% SO3,
  • 21,7% H2O.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Składnik morskich ewaporatów solnych. Występuje tylko wśród ewaporatów powstałych z wód morskich. Współwystępuje z takimi minerałami jak: sylwin, karnalit, kizeryt, anhydryt, halit.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • do wyrobu nawozów sztucznych,
  • surowiec chemiczny,
  • ma znaczenie dla kolekcjonerów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dave Barthelmy, Kainite, webmineral.com [dostęp 2018-01-15] (ang.).
  2. Kainite, www.mindat.org [dostęp 2018-01-15] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer”, Warszawawa 2005
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wydawnictwo PAE, Warszawawa 1993
  • A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa, Wydawnictwo Geologiczne, Warszawawa 1965
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wydawnictwo ”Alma – Press”, 2003