Kaiping

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaiping
Ilustracja
Diaolou – typ budowli charakterystycznej dla historycznej architektury Kaipingu
Państwo  Chiny
Prowincja Guangdong
Prefektura Jiangmen
Powierzchnia 1659 km²
Populacja (2000)
• liczba ludności

668 692
Nr kierunkowy 0750
Kod pocztowy 529312
Tablice rejestracyjne 粤J
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Kaiping
Kaiping
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kaiping
Kaiping
Ziemia 22°22′11″N 112°41′04″E/22,369722 112,684444
Strona internetowa
Portal Portal Chiny

Kaiping (chiń.: 开平; pinyin: Kāipíng) – miasto na prawach powiatu w południowych Chinach, w prowincji Guangdong, w prefekturze miejskiej Jiangmen. W 2000 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 668 692[1].

Historia[edytuj]

Tereny dzisiejszego miasta były pierwotnie zamieszkane przez ludy Yue; począwszy od okresu dynastii Qin nastąpił stopniowy napływ ludności Han[2]. Za rządów dynastii Ming obszar Kaiping podzielony był pomiędzy powiatami Xinxing, Enping i Xinhui. Powiat Kaiping został wydzielony w 1649 roku[3]. Prawa miejskie Kaiping otrzymało 28 marca 1993 roku[4].

Kultura[edytuj]

Charakterystyczną cechą historycznego budownictwa Kaipingu i jego okolic są diaolou – kilkukondygnacyjne budowle mieszkalne o charakterze obronnym[5]. W 2007 roku wpisano je na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Przypisy

  1. 表1 总人口、户籍人口、少数民族人口比重、非农业户口人口比重、城乡人口、家庭户人口、家庭户类别(全部数据) (chiń.). stats.gov.cn. [dostęp 2012-10-14].
  2. Overviews (ang.). Kaiping Diaolou and Villages. [dostęp 2012-10-14].
  3. 历史文化 (chiń.). kaiping.gov.cn. [dostęp 2012-10-14].
  4. 三埠人民欢迎你 (chiń.). kaiping.gov.cn. [dostęp 2012-10-14].
  5. Magdalena Marcinkowska: Chiny na Liście Dziedzictwa Światowego UNESCO. W: Chiny w oczach Polaków. Księga jubileuszowa z okazji 60-lecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Chińską Republiką. pod redakcją Józefa Włodarskiego, Kamila Zeidlera i Marcelego Burdelskiego. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2010, s. 243. ISBN 978-83-7326-759-6.