Kamienica Branickich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Branickich w Warszawie
Ilustracja
Kamienica Branickich
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miejscowość

Warszawa

Adres

ul. Smolna 40

Typ budynku

kamienica

Właściciel

Budizol Propert

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kamienica Branickich w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Kamienica Branickich w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kamienica Branickich w Warszawie”
52,232611°N 21,021194°E/52,232611 21,021194

Kamienica Branickich – kamienica znajdująca się przy ul. Smolnej 40 w Warszawie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

W końcu XIX wieku właściciel terenów przylegających do pałacu Branickich, hrabia Ksawery Branicki, rozpoczął ich parcelację. Wydzielił on sześć placów z frontami od ul. Smolnej[1]. Zaprojektowanie pięciu budynków (szósty plac nabył Paweł Chrzanowski) powierzono Bronisławowi Brochwicz-Rogoyskiemu[1].

Kamienica została wzniesiona w 1903 roku jako miejska rezydencja przeznaczona dla rodziny Branickich. Eklektyczna kamienica zachwycała wspaniałymi zdobieniami i pałacowym wnętrzem. Sąsiadowała z czterema kamienicami czynszowymi pod numerami 30–38. Zamieszkał w niej m.in. malarz Franciszek Żmurko, zajmując ostatnie piętro budynku[2].

W 1944 roku kamienica została zbombardowana i ograbiona. Po II wojnie światowej odbudowano ją na podstawie zachowanych planów i fotografii, jednakże nie należała już do rodziny Branickich. Od października 1945 roku na mocy tzw. dekretu Bieruta nieruchomość została znacjonalizowana. Przez krótki czas mieścił się tu gabinet Pierwszego Sekretarza PZPR – Bolesława Bieruta. Od lat 70. XX wieku do odzyskania budynku przez spadkobierców hrabiego Branickiego budynek stanowił siedzibę Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej.

W 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków[3].

Od 2014 roku budynek stanowi własność spółki Budizol Propert[4]. W maju 2017 został tam otwarty czterogwiazdkowy butikowy hotel międzynarodowej marki Indigo z grupy InterContinental.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ryszard Żelichowski: Ulica Smolna. Warszawa: Wydawnictwo Veda, 1998, s. 59. ISBN 83-85584-56-0.
  2. Spacerownik 2007 – Smolna, warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2017-05-04].
  3. Zestawienia zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków - stan na 31 grudnia 2017 r. woj. mazowieckie (Warszawa. W: Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 49. [dostęp 2018-02-24].
  4. Realizacje deweloperskie firmy Budizol, www.budizol.com.pl [dostęp 2017-05-04].