Kamienica Prażmowskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamienica Prażmowskich
Kamienica Prażmowskich
Kamienica Prażmowskich
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 87
Typ budynku Kamienica
Zniszczono 1944
Odbudowano 1948–1949
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kamienica Prażmowskich
Kamienica Prażmowskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Prażmowskich
Kamienica Prażmowskich
Ziemia 52°14′48,67″N 21°00′47,37″E/52,246853 21,013158
Tablica liberatcyjna nad wejściem

Kamienica Prażmowskich, zwana też kamienicą Pastoriusa, Leszczyńskich, Rautenstrauchów lub Dobryczarokokowo-klasycystyczna kamienica w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 87.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Kamienica rokokowo-klasycystyczna, czterokondygnacyjna, trzyosiowa. Fasada główna ozdobiona portalem, balkony z ażurowymi balustradami. W portalu znajduje się krata z herbem Leszczyńskich[1]. Mariusz Karpowicz zaliczył ją do najpiękniejszych kamienic rokokowych w Polsce[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana ok. 1660 dla Joachima Pastoriusa, lekarza i historiografa królewskiego, jako dwupiętrowa z czteroosiową fasadą. Od połowy XVII wieku była własnością ławnika warszawskiego K.Waltera, od 1666 Mikołaja Prażmowskiego kanclerza wielkiego koronnego i prymasa Polski.

W 1754, po przejęciu przez rodzinę Leszczyńskich, przebudowana na rokokowy pałacyk z pięcioosiową fasadą według projektu Jakuba Fontany. Od strony ul. Senatorskiej znajduje się drugi dom frontowy w stylu klasycystycznym. W miejscu południowej części kamienicy przed 1795 dobudowano nowy segment.

Następnie przeszła w ręce rodu Rautenstrauchów. W 1804 została kupiona przez kupca Stefana Dobrycza.

Zniszczona częściowo w 1944 i fragmentarycznie rozebrana przy budowie tunelu Trasy W-Z została odbudowana w latach 1948–1949 według wyglądu z końca XVIII wieku na podstawie projektu Zygmunta Stępińskiego. W latach 2002–2003 została odrestaurowana.

Wewnętrznie połączona z sąsiednią kamienicą Johna.

Obecnie siedziba Domu Literatury.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 310. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Mariusz Karpowicz: Sztuka polska XVIII w.. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i FIlmowe, 1985, s. 111.
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 7, 114. ISBN 83-01-06109-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartłomiej Kaczorowski: Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994. ISBN 83-01-08836-2.
  • Jerzy S. Majewski: Warszawa nieodbudowana. Królestwo Polskie 1815-1840. Warszawa: VEDA, 2009. ISBN 978-83-61932-00-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]