Karat (zespół)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karat
Ilustracja
Rok założenia 1975
Pochodzenie  Niemcy
Gatunek rock, metal progresywny
Aktywność od 1975
Wydawnictwo muzyczne Basen Records, Teldec
Odznaczenia
Nagroda Państwowa NRD
Strona internetowa

Karat – niemiecki zespół rockowy, powstały w 1975 roku we Wschodnim Berlinie. Zyskał uznanie także w Berlinie Zachodnim, kiedy w 1982 ich album Der blaue Planet zyskał miano najlepiej sprzedającego się albumu w obu częściach Niemiec, sprawiając, że Karat stał się jednym z najwybitniejszych zespołów w niemieckojęzycznego rocka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karat wyewoluował we Wschodnim Berlinie z jazz-rockowej grupy Panta Rhei. Początkowo składał się z wokalisty Hansa-Jochima „Nuemi” Neumanna, klawiszowca i komposytora Ulricha „Eda” Swillmsa, basisty Henninga Protzmana, perkusisty Konrada „Conniego” Burkerta, gitarzysty akustycznego Herberta Dreilicha i gitarzysty elektronicznego Ulricha Pexa.

W 1976 Burkert został zastąpiony przez Michaela Schwandta, a Pexa przez Berna Römera. Neumann opuścił zespół w 1977 roku z powodu służby wojskowej. Do roku 1978, Karat wydał kilka singli, które ukazały się z kilkoma innymi utworami na debiutanckim albumie o nazwie „Karat”. Zawierał on utwór o tytule „König der Welt”, piosenkę która ustanowiła styl zespołu jako psychodeliczny rock.

Wydany w 1979 drugi album zatytułowany Über sieben Brücken (Poprzez siedem mostów) przyniósł zespołowi rozgłos. Zawierał siedmiominutowy utwór „Albatros”, którego tekst („...der Albatros kennt keine Grenzen.”/... albatros nie zna żadnych granic), którego autor w sposób merytoryczny krytykuje NRD oraz nałożone przez Mur Berliński ograniczenia. Tytułowa piosenka „Über sieben Brücken mußt Du geh’n” nadal jest najbardziej znanym utworem grupy.

Trzeci album Schwanenkönig wydany w 1980, przyniósł zespołowi rozgłos zarówno we Wschodnich, jak i Zachodnich Niemczech.

W przeciwieństwie do poprzednika, płyta Der blaue Planet (Niebieska Planeta) z 1982 roku, została sprzedana w ponad 1,3 milionach egzemplarzy. Jej promocja była napędzana radiowym utworem tytułowym, odnoszącym się do zagrożeń nuklearnego i ekologicznego kataklizmu. Ta piosenka, nadal puszczana w niemieckim radiu, spowodowała, że „Der Blaue Planet” stał się nie tylko najlepiej sprzedającym się album Karata, ale najlepiej sprzedającym się albumem spośród płyt wszystkich artystów Wschodnich Niemiec, wewnątrz i na zewnątrz kraju.

Bernd Römer, Claudius Dreilich
Michael Schwandt
Claudius Dreilich, Bernd Römer, Christian Liebig
Martin Becker

Kolejny nadchodzący album Die sieben Wunder der Welt z 1983, został ogłoszony największym sukcesem zespołu, znajdując odbiorców zarówno w całych Niemczech, jak i innych krajów wschodniej i zachodniej Europy, a nawet w ZSRR. W 1984 roku, Karat i kompozytor Norbert Kaiser zostali uhonorowani Państwową Nagrodą NRD w dziedzinie Sztuki i Literatury. Po wystąpieniu w znanym programie telewizyjnym „Wetten dass...?” Karat otrzymał „Złotą Europę”, najstarszą nagrodę telewizyjną w Zachodnich Niemczech.

Punkt zwrotny nadszedł w 1987, kiedy Ulrich „Ed” Swillms, opuścił zespół ze względów zdrowotnych. Drugi klawiszowiec, Thomas Kurzhals, został przyjęty w 1984 i pozostał w stałym składzie grupy. Pierwszy album zespołu po odejściu Swillmsa, ... im nächsten Frieden został wydany w 1990, krótko po upadku Muru Berlińskiego. Odzwierciedla on zmianę muzycznych zainteresowań muzyków formacji, która odtąd sterowała w stronę radiowego Pop rocka. Kiedy zachodnie zespoły weszły na rynek niemiecki, Karat stracił popularność.

Po wydaniu kolejnego albumu w 1991, którego tytuł tytuł Karat miał oznaczać nowy początek, zespół nie wydał ani jednej płyty przez cztery lata.

W 1993-1994 albumy Karata zostały ponownie wydane w wersji płyt kompaktowych przez DSB, prywatną wytwórnię AMIGA.

W 2000 roku zespół wydał płytę Ich liebe jede Stunde złożoną z kilku remake’ów i kilku nowych piosenek. Album z 2003 roku Licht und Schatten zawierał pierwszą i jedyną piosenkę zespołu w języku angielskim, "Someone got hurt". W tym samym roku zmarł Dreilich, w wieku 62 lat.

Z powodu pozwu sądowego ze strony żony Dreilicha, która postawiła się w roli właścicielki nazwy „Karat”, ze względu na to, że jej mąż zarejestrował go jako znak towarowy w 1998 roku, zespół zmienił w 2006 r. nazwę na K...!. Po wygraniu procesu przez zespół, sędzia przyznał wcześniejszą nazwę członkom, którzy powrócili do nazwy Karat.

W kwietniu 2010 zespół obchodził trzydziestopięciolecie. Z tej okazji dał dwa koncerty w „Alte Oper Erfurt”. W tym też roku została wydana książka „Weitergeh’n”, opowiadająca historię Karata.

Zespół nadal koncertuje oraz okazjonalnie nagrywa i publikuje pojedyncze utwory.

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Płyty[edytuj | edytuj kod]

  • 1978 Karat
  • 1979 Über sieben Brücken
  • 1979 Albatros
  • 1980 Schwanenkönig
  • 1982 Der blaue Planet
  • 1983 Die sieben Wunder der Welt
  • 1985 10 Jahre Karat – Auf dem Weg zu Euch – Live
  • 1987 Fünfte Jahreszeit
  • 1990 ... im nächsten Frieden
  • 1991 Karat
  • 1995 Die geschenkte Stunde
  • 1997 Balance
  • 2000 Ich liebe jede Stunde
  • 2001 25 Jahre Karat – Das Konzert
  • 2003 Licht und Schatten
  • 2005 30 Jahre Karat
  • 2010 Weitergeh’n
  • 2010 Ich liebe jede Stunde
  • 2013 Symphony
  • 2015 Seelenschiffe
  • 2015 40 Jahre Karat - Live[1]
  • 2018 Labyrinth[2]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • 2001 25 Jahre Karat – Das Konzert (VHS, DVD)
  • 2007 Ostrock in Klassik (DVD)
  • 2010 Live aus der Alten Oper Erfurt (DVD)
  • 2011 Albatros (DVD)
  • 2015 40 Jahre Karat - Live von der Waldbühne Berlin (DVD)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karat – 40 Jahre Live von der Waldbühne Berlin [dostęp 2019-06-20] (ang.).
  2. Karat – Labyrinth [dostęp 2019-06-20] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]