Kazimierz Kominkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kominkowski
Ilustracja
Kazimierz Kominkowski (1934)
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

30 września 1889
Nowy Targ

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Formacja

Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie

Jednostki

7 Pułk Piechoty Legionów
Biuro Ścisłej Rady Wojennej
GISZ
Biuro Pers. MSWoj.

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Kazimierz Wiktor Kominkowski (ur. 30 września 1889 w Nowym Targu, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 30 września 1889 jako syn Stanisława[1]. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były żołnierz Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika (jednakowo Mieczysław Kominkowski)[2]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w bitwie pod Żabinką[3].

Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921[4][5]. W latach 20. XX w. był oficerem 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie (tak samo kpt. Aleksander Kominkowski), w którym w 1923 pełnił funkcję p.o. dowódcy I batalionu[6], a w 1924 pełnił funkcję p.o. dowódcy III batalionu[7]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[8]. W listopadzie 1926 został przeniesiony z Oddziału Va Biura Ścisłej Rady Wojennej do składu osobowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko referenta Samodzielnego Referatu Personalnego[9][10]. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego GISZ i jednocześnie zastępcy szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[11]. Został awansowany na stopień podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[12]. Z dniem 30 kwietnia 1934 został przeniesiony do rezerwy[13][14]. Został dyrektorem Biura Personalnego Ministerstwa Komunikacji[15] i szefem założonego w 1934 stowarzyszenia Rodzina Kolejowa (1934–1936[16]).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2022-06-06].
  2. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 52.
  3. Dnie chwały 7 p. p. Leg.. „Chełmski Kurjer Ilustrowany”, s. 3–4, 20 września 1925. Chełm: Tadeusz Skoraczewski. [dostęp 2022-06-06]. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 453.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 355.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 143.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 138.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 179.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 17 listopada 1926 roku, s. 403.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 124.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 118.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 23.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 23, 432.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 140.
  15. Zbiory NAC on-line, audiovis.nac.gov.pl [dostęp 2022-06-06].
  16. Kolejowe Przysposobienie Wojskowe nr 18/1936.
  17. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  18. Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 6 czerwca 1931 odznaczeni Krzyżem Niepodległości zostali kpt. Aleksander Kominkowski, ppłk Kazimierz Kominkowski i kpt. Mieczysław Kominkowski.
  19. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  20. M.P. z 1933 r. nr 64, poz. 82 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
  21. M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
  22. Krzyże Zasługi dla wojskowych. „Przegląd Wieczorny”. Nr 179, s. 2, 6 sierpnia 1928. 
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]