Kisielnica biaława

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kisielnica biaława
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd uszakowce
Rodzina uszakowate
Rodzaj kisielnica
Gatunek kisielnica biaława
Nazwa systematyczna
Exidia thuretiana (Lév.) Fr.
Hymenomyc. eur. (Upsaliae): 694 (1874)
Weißliche Drüsling Exidia thuretiana.jpg

Kisielnica biaława (Exidia thuretiana (Lev.) Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny uszakowatych (Auriculariaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Exidia, Auriculariaceae, Auriculariales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1848 r. Joseph-Henri Léveillé nadając mu nazwę Tremella thuretiana. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1874 r. Elias Fries, przenosząc go do rodzaju Exidia[1].

Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r., wcześniej w polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był jako kisielec białawy[2].

Morfologia[edytuj]

Owocnik

Nieregularny, przylegający do podłoża,. Wysokość do kilku cm, szerokość do ok. 15 cm. Powierzchnia lśniąca, biaława lub niebieskawobiała, guzowata i falista[3].

Miąższ

Galaretowato-elastyczny[3]. Smak i zapach niewyraźny[4].

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki elipsoidalne, wygięte na kształt kiełbaski. Rozmiar 14-20 × 8,5-12 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Jest szeroko rozprzestrzeniony, występuje w Ameryce Północnej, Afryce, Europie i Azji[4]. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[5]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech i Norwegii[2].

Rośnie na martwym drewnie drzew liściastych, głównie na buku. Owocniki wyrastają przez cały rok na pniakach i martwych gałęziach i pniach[3]. Najczęściej owocniki pojawiają się późną jesienią i podczas łagodnej zimy[4].

Znaczenie[edytuj]

Saprotrof o grzybni rozwijającej się w drewnie. Owocniki tworzy na zewnątrz drewna. Grzyb niejadalny[3].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. a b c d Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.
  4. a b c d Breitenbach J, Kranzlin F. (1985). Fungi of Switzerland: Non Gilled Fungi: Heterobasidiomycetes, Aphyllophorales, Gastromycetes. 2. Lucerne: Verlag Mykologia. p. 64. ISBN 3-85604-220-2
  5. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.