Klawiolin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klawiolin Heidena

Klawiolin inaczej fortepian smyczkowy[1] (łac. viola organista, niem. Geigenwerk[2], Bogenclavier[3]) – instrument klawiszowy strunowy, połączenie fortepianu i skrzypiec.

Za pomysłodawcę klawiolinu uważa się Leonarda Da Vinci, który instrument naszkicował pomiędzy rokiem 1489 a 1492[2]. Oryginał jego notatek na temat viola organista znajduje się w Codice Atlantico. Za jego czasów instrument nie powstał. Pierwszy raz klawiolin zbudował i zaprezentował Hans Heiden z Norymbergi[2]. W roku 1625 na jego wzór Hiszpan Raymund Truchado[2] zbudował kolejny instrument, który dzisiaj choć niesprawny przetrwał do czasów współczesnych i znajduje się w Muzeum Instrumentów Muzycznych w Brukseli[2]. W latach 30. XIX wieku instrument skonstruował Jan Jarmusiewicz (1781–1844)[1][4], jednak do dzisiejszych czasów klawiolin nie przetrwał[2]. W roku 2004 powstał instrument w Japonii, a stworzył go Akio Obuchi[2]. W latach 2009-2012 klawiolin zbudował Polak Sławomir Zubrzycki[2][5].

Przypisy

  1. a b Jarmusiewicz. W: Encyklopedia Gutenberga [on-line]. [dostęp 2013-09-26].
  2. a b c d e f g h Wynalazek Leonarda da Vinci ożył w Krakowie. Posłuchaj, jak brzmi! [wideo]. W: Tygodnik Powszechny [on-line]. 2013-09-24. [dostęp 2013-09-26].
  3. Bowed clavier. W: Wikipedia [on-line]. 2013-10-01. [dostęp 2013-10-01].
  4. Jarmusiewicz Jan. W: encyklopedia.wp.pl [on-line]. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-09-26].
  5. Sławomir Zubrzycki viola organista - rekonstrukcja historycznego instrumentu. W: Sławomir Zubrzycki viola organista - rekonstrukcja historycznego instrumentu [on-line]. [dostęp 2013-10-01].