Kleruchia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kleruchia — kolonia obywateli ateńskich na ziemiach buntującego się polis Związku Morskiego[1]. Najstarszą kleruchią mogła być placówka na Salaminie, zdobytej w VI wieku p.n.e. od Megary[2]. Ateńskich osadników dobierano spośród najuboższych mieszkańców. Otrzymywali oni przydzielane przez losowanie działki (kleros)[1]. Osiedleńcy nazywani byli kleruchami, zwykle otrzymywali najlepsze ziemie, stanowili też lokalny garnizon ateński[2]. W V i IV wieku p.n.e. jeden z elementów ateńskiego imperalizmu[2].

Przypisy

  1. a b Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3 (I-Ł). Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 374.
  2. a b c Cleruchy. W: Britannica Online Encyclopedia [on-line]. www.britannica.com. [dostęp 20016-08-26].