Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 59/623 z 25.04.1958 r.[1]
Kościół pw. św. Wawrzyńca w Słupcy
Kościół pw. św. Wawrzyńca w Słupcy
Państwo  Polska
Miejscowość Słupca
ul.Kościelna 3
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Wawrzyńca w Słupcy
Wezwanie Świętego Wawrzyńca
Położenie na mapie Słupcy
Mapa lokalizacyjna Słupcy
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy
Ziemia 52°17′11,5″N 17°52′24,0″E/52,286528 17,873333

Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy – gotycka świątynia wzniesiona z fundacji Andrzeja Bnińskiego, biskupa poznańskiego, w połowie XV wieku.

Historia[edytuj]

Wg źródeł kościół istniał już około 1296 r., czyli w okresie lokacji miasta[2]. Jego prawdopodobnym fundatorem był biskup poznański Jan Gerbicz. Pierwszym plebanem został wówczas Walter (1296 r.), a następnie Gerlib (1306 r.). Pierwotny obiekt wykonany był z drewna[2]. W 1331 r. kościół uległ spaleniu podczas najazdu krzyżackiego. Nie wpłynęło to jednak na jego funkcjonowanie - już w 1340 r. pojawia się kolejny pleban Piotr. W drugiej połowie XIV w. parafia liczyła około 3460 wiernych[2]. W połowie XV w. postanowiono przebudować kościół. Jego fundatorem został biskup poznański Andrzej Bniński. Następnie wielokrotnie przebudowywany (2. połowa XVIII w., XIX w.). Regotycyzacja kościoła nastąpiła w latach 1949-1958 pod kierunkiem architekta Aleksandra Holasa[2].

W 1998 roku odnaleziono w tym kościele najstarszy mechanizm zegarowy w Polsce, którego miniaturkę podziwiać można w Muzeum Regionalnym w Słupcy[3].

Architektura[edytuj]

Kościół zbudowany został w stylu gotyckim, jednak fasada zachodnia i wschodnia reprezentuje styl barokowy. Murowany z cegły z użyciem kamieni narzutowych w cokole. Świątynia posiada trzy nawy o halowym układzie przestrzennym. Nawy boczne są otwarte do głównej ostrołukowymi arkadami filarowymi. Kościół przykryty jest sklepieniem gwiaździstym pochodzącym z XVI w. W zakrystii natomiast znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Dachy dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę[4].

Wyposażenie[edytuj]

We wnętrzu kościoła znajdują się[5].:

  • kropielnica gotycka z XV w.
  • dwie chrzcielnice z XV i XVII w.
  • tron biskupi przerobiony na konfesjonał z początku XVII w.
  • świeczniki ołtarzowe z 2. połowy XVIII w.
  • zamek żelazny i okucia późnogotyckie z XVI w.
  • Obraz Matki Boskiej Kodeńskiej w sukience z ok. 1800 r.
  • portrety trumienne na blasze z XVII w.
  • rzeźba Matki Boskiej Bolesnej z ok. 1400-1420 r.
  • dzwon z 1563 r.
  • kielichy z XVII w.

Proboszczowie parafii[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie. 31 marca 2016. [dostęp 12.05.2010].
  2. a b c d B. Szczepański (red.), Dzieje Słupcy, Poznań 1996, s. 53.
  3. Najstarszy mechanizm zegarowy w Polsce (pol.). [dostęp 2016-01-07].
  4. Ruszczyńska T., Sławska A. (red.), Katalog zabytków sztuki w Polsce tom V, Warszawa 1960, s. 17.
  5. Ruszczyńska T., Sławska A. (red.), Katalog zabytków sztuki w Polsce tom V, Warszawa 1960, s. 18.

Zobacz też[edytuj]