Przejdź do zawartości

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu
Zabytek: nr rej. A-1213 z 5.07.1958[1]
kościół parafialny
Ilustracja
widok ogólny
Państwo

 Polska

Miejscowość

Suchań

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu

Wezwanie

Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Wspomnienie liturgiczne

27 czerwca

Położenie na mapie Suchania
Mapa konturowa Suchania, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu”
Położenie na mapie powiatu stargardzkiego
Mapa konturowa powiatu stargardzkiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu”
Położenie na mapie gminy Suchań
Mapa konturowa gminy Suchań, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu”
Ziemia53°16′47″N 15°19′01″E/53,279722 15,316944

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniurzymskokatolicki kościół parafialny w Suchaniu, w powiecie stargardzkim, w województwie zachodniopomorskim.

Historia i architektura

[edytuj | edytuj kod]

Kościół wzniesiony został pod koniec XV wieku[2][3]. Gotycka, murowana z kamieni narzutowych i cegły budowla sytuowana jest na rzucie prostokąta[2][3]. Nawę nakrywa dwuspadowy dach[2]. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą[2]. W 1696 roku od strony zachodniej dobudowana została czworoboczna wieża, w dolnej kondygnacji kamienna, w wyższej drewniana, zwieńczona barokowym hełmem[2][3]. Z czterech stron okapu hełmu umieszczone są tarcze zegara[2].

We wnętrzu kościoła z zabytkowego wyposażenia zachowały się: renesansowy ołtarz z 1618 roku, ambona z 1586 roku, chrzcielnica z 1593 roku oraz balustrada chórowa z 1700 roku[2][3].

Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 1 lipca 1945 roku[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo zachodniopomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2025 [dostęp 2025-11-20].
  2. a b c d e f g Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej: Nasze dziedzictwo. T. 3. Bydgoszcz: Ikona, 2013, s. 167. ISBN 978-83-934287-8-6.
  3. a b c d e Roman Kostynowicz: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. T. 2. Szczecin: Szczecińskie Wydawnictwo Archidiecezjalne „Ottonianum”, 2000, s. 291. ISBN 83-7041-202-5.