Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
kościół parafialny
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Państwo  Polska
Miejscowość Radocza
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy
Ziemia 49°55′06,7″N 19°28′18,0″E/49,918528 19,471667

Kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w Radoczy – drewniany kościół parafialny parafii Przemienienia Pańskiego w Radoczy. Z początku XVI wieku, przebudowywany w XVIII, XIX i XX wieku. Znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę kościoła ukończono w 1535, a w latach 1568-1598 służył ewangelikom kalwińskim za sprawą miejscowego dziedzica, Jerzego Ajchingera. Ponownie konsekrowany został przez katolickiego biskupa Mikołaja Oborskiego w 1624. Pierwszy poważny remont kościoła nastąpił pod koniec XVIII wieku, renowację w latach 1770-1804 zleciła ówczesna właścicielka miejscowości, Justyna Żarnowieckia. W 1897 na dachu pojawiła się wieża sygnaturki. Następna gruntowna modernizacja nastąpiła w 1913, wtedy to m.in. stanęła nowa wieża. W 1980 stan techniczny kościoła (zbutwiały zrąb) wymusił już nie remont a demontaż kościoła. Zanim to jednak uczyniono dokonano pomierzeń, by móc możliwie najwierniej go odtworzyć. Prace te trwały od 1 lipca 1981 do grudnia 1985. Z kościoła sprzed demontażu pozostały oryginalne jedynie cztery słupy nośne słupowej konstrukcji wieży z początku XX wieku. Powtórna konsekracja świątyni nastąpiła 31 października 1999, czego dokonał arcybiskup metropolita krakowski Franciszek Macharski.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół jest orientowany. Do położonego we wschodniej części kościoła wielobocznie zamkniętego prezbiterium przylega murowana zakrystia, tworząca przedłużenie podłużnej osi, szerszej, wydłużonej nawy. Prezbiterium i nawa przykryte są wspólnym jednokalenicowym dachem, krytym eternitem. Położona w zachodniej części kościoła wieża zwieńczona jest jest dachem strzelistym.

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Nad nawą i prezbiterium znajduje się płaski strop, podobnie jak ściany wykonany ze świeżego drewna. W stropie nawy zaskrzynienia oparte na słupach. W barokowym ołtarzu głównym wykonanym w latach 1865-1870 mieści się obraz Przemieniania Pańskiego. Pozostałe dwa ołtarze boczne również barokowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]