Kościół katolicki w Hiszpanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kościół katolicki w Hiszpaniikatolicka wspólnota wiernych w Hiszpanii pod zwierzchnictwem papieża.

Kościół rzymskokatolicki odgrywa, podobnie jak w Polsce, znaczącą rolę w życiu społecznym i jest elementem świadomości narodowej. Obecnie 76% mieszkańców Hiszpanii deklaruje się katolikami.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od czasów rekonkwisty Hiszpania była państwem, gdzie jedyną uprawnioną religią był katolicyzm, który był silnie powiązany z władzą świecką. Zajmująca się tropieniem odstępców od katolicyzmu Inkwizycja podporządkowana była królowi. Protestanci i wolnomyśliciele byli prześladowani. Sytuacja zaczęła się zmieniać w XIX w., głównie pod wpływem Francji, która w czasie wojen napoleońskich próbowała narzucić świecki model państwa. W późniejszym okresie tendencje antyklerykalne ścierały się z konserwatywnym katolicyzmem, prowadząc często do konfliktów zbrojnych. Wtedy to powstało używane do dziś określenie "dwie Hiszpanie" – jedna konserwatywna i katolicka, druga modernistyczna i antyklerykalna.

W czasie wojny domowej prześladowania Kościoła znacznie się nasiliły. Egzekucje osób duchownych lub nawet świeckich deklarujących przywiązanie do katolicyzmu zaczęły przybierać charakter masowy – zamordowano około 7000 osób duchownych. Ubocznym efektem prześladowań Kościoła było zniszczenie wielu dokumentów narodzin, małżeństw, zgonów, ponieważ rejestry takie prowadzono przy kościołach. Niszczenie kościołów wiązało się z niszczeniem kościelnych dokumentów. Republikanie zostali pokonani. Zwycięski generał Francisco Franco przywrócił dawną rolę Kościoła. Katolicyzm stał się wyznaniem uprzywilejowanym. Prawo narzucało też wymagane przez katolicyzm wzorce obyczajowe. Obowiązywał zakaz rozwodów, zabronione były czyny homoseksualne. Ustanowiona cenzura, obok charakteru politycznego miała też silny charakter obyczajowy. Ciekawostką może być fakt, że na banknotach widniały podobizny papieży.

Po śmierci Franco w 1975 nastąpiły zmiany zmierzające do demokratyzacji kraju. Przyjęto konstytucję, w której Kościół katolicki nie zajmuje już pozycji uprzywilejowanej, dopuszczalna, a nawet zalecana jest natomiast współpraca państwa z Kościołem. Kościół otrzymuje dotacje od państwa (np. na utrzymanie budynków kościelnych, które często jednocześnie stanowią dzieła sztuki).

Przez dłuższy czas nie dochodziło do konfliktów pomiędzy Państwem i Kościołem. Lewicowy rząd hiszpański (PSOE) podjął szereg działań, które spotkały się z silną krytyką ze strony Kościoła, takich jak np. legalizacja małżeństw homoseksualnych (łącznie z prawem do adopcji dzieci przez pary homoseksualne), zezwolenie na szybkie rozwody nawet bez zgody czy winy drugiej strony (rozwód może być orzeczony już po trzech miesiącach separacji, nawet jeśli współmałżonek nie zgadza się).

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich dziesięcioleciach w Hiszpanii znacznie spadła liczba regularnie praktykujących katolików. W 1970 było to 87% Hiszpanów, w 1993 - 52%, w 2002 - 25% brało udział w praktykach religijnych co najmniej raz w tygodniu, a obecnie regularnie do kościoła chodzi około 17% społeczeństwa[1].

Kościół w Hiszpanii prowadził w 2006:

  • 5141 szkół
  • 107 szpitali
  • 1004 ośrodki opiekuńcze: przychodnie, schroniska, domy niepełnosprawnych, śmiertelnie chorych, 51 312 łóżek
  • 365 ośrodków resocjalizacyjnych dla osób takich jak byłe prostytutki, byli więźniowie i byli narkomani.
  • 937 sierocińców (10 835 dzieci opuszczonych; oszczędności 100 tys. euro na sierociniec).

Dodatkowe wydatki Kościoła na cele społeczne w 2006:

  • wydatki roczne Caritas: 155 mln euro
  • wydatki Manos Unidas: 43 mln euro
  • Obras Misionales Pontificias: 21 mln euro[2]

Lista diecezji[edytuj | edytuj kod]

Metropolie Kościoła rzymskokatolickiego obrządku łacińskiego w Hiszpanii

Obecnie na terenie Hiszpanii istnieją czternaście metropolii, w skład których wchodzi: 70 archidiecezji i diecezji. Ponadto istnieje ordynariat wojskowy. Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Hiszpanii jest następujący:

Metropolia barcelońska[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Burgos[edytuj | edytuj kod]

Metropolia granadzka[edytuj | edytuj kod]

Metropolia madrycka[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Mérida-Badajoz[edytuj | edytuj kod]

Metropolia oviedzka[edytuj | edytuj kod]

Metropolia pampeluńska[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Santiago de Compostela[edytuj | edytuj kod]

Metropolia sewillska[edytuj | edytuj kod]

Metropolia tarragońska[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Toledo[edytuj | edytuj kod]

Metropolia walencka[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Valladolid[edytuj | edytuj kod]

Metropolia saragosska[edytuj | edytuj kod]

Patriarchat Indii Zachodnich[3][edytuj | edytuj kod]

Ordynariat wojskowy Hiszpanii – Archidiecezja Castrense de España[3][edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Natalia Łuczyńska: Hiszpania: nieudana krucjata. Więź, 2006-12-08.
  2. Lo que la Iglesia ahorra al Estado - ReL
  3. 3,0 3,1 podległy bezpośrednio Stolicy Apostolskiej