Kolej aglomeracyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kolej aglomeracyjna (również kolej podmiejska) – kolej obsługująca przewozy pasażerskie w obszarze aglomeracji miejskich[1].

Systemy tego typu odznaczają się:

  • wysoką częstotliwością obsługi linii,
  • dużą liczbą miejsc zatrzymywania,
  • stosowaniem cyklicznego rozkładu jazdy,
  • nierównomiernym rozkładem potoku podróżnych w ciągu dnia i malejącą wielkością potoku podróżnych wraz z oddalaniem się od centrum aglomeracji,
  • dysponuje ułatwiającym szybką wymianę pasażerów taborem[1].

Przykładem systemów obsługujących ruch aglomeracyjny w Polsce są systemy szybkiej kolei miejskiej w aglomeracji trójmiejskiej, warszawskiej i śląskiej, innym przykładem są bardzo rozbudowane systemy S-Bahn w Niemczech[1].

W przewozach tego typu używa się wagonów ciągniętych/pchanych przez lokomotywy lub częściej zespołów trakcyjnych, a na liniach niezelektryfikowanych zazwyczaj autobusów szynowych.

Najczęściej stosuje się bilety wieloprzejazdowe lub uproszczoną taryfę opłat.

Kolej podmiejska służy głównie do obsługi codziennych dojazdów do pracy, co oznacza, że dla każdego odcinka podróży (np. między dwiema stacjami) więcej niż 50% średniodziennych przewozów dokonywana jest przynajmniej trzy razy w tygodniu[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Elementy inżynierii ruchu. [dostęp 2013-08-21]. s. 43.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]