Koncyliaryzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Koncyliaryzm (z łac. consilium "rada, narada, sobór") – w XIV i XV wieku doktryna w katolicyzmie, twierdząca, że sobory powszechne są najwyższą władzą Kościoła, mającą nawet władzę sędziowską nad papieżem[1][2].

Koncyliaryzm był głoszony przez część teologów, prawników i przedstawicieli wyższego duchowieństwa, opowiadających się za ograniczeniem władzy papieża na soborach w Pizie (1409), w Konstancji (1414-1418) i w Bazylei (1431-1449). Miał licznych zwolenników w Polsce, w szczególności w środowisku Akademii Krakowskiej. Jego zwolennikami i głosicielami byli, m.in.: Paweł Włodkowic, Andrzej Łaskarz, Jakub z Paradyża, Jan Kanty, Zbigniew Oleśnicki i Sędziwoj z Czechła[3].

II sobór watykański głosi natomiast, że kolegium biskupów istnieje w łączności z papieżem i działa pod jego przewodnictwem[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Wydawnictwo Naukowe PWN: Koncyliaryzm (pol.). sjp.pwn.pl. [dostęp 2016-10-20].
  2. a b c opr. mg/mg: Koncyliaryzm (pol.). opoka.org.pl. [dostęp 2016-10-20].
  3. a b Krzysztof Ożóg. Nowe spojrzenie na koncyliaryzm w Polsce XV w.. „Kwartalnik Historyczny”. CVII (2), s. 123-134, 2000. Uniwersytet Jagielloński. ISSN 0023-5903 (pol.).