Kontemplacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kontemplacja na łonie natury

Kontemplacja – sposób aktywności poznawczej realizowanej poprzez skupienie, pogrążenie się w myślach, przyglądanie się czemuś. Zarówno koncentracja, jak i kontemplacja są dwoma różnymi rodzajami medytacji. Koncentracja ma charakter medytacji syntetycznej, a kontemplacja – medytacji analitycznej.

Wyraz ten pochodzi od łacińskiego contemplatio. Łacińskie określenie odnosiło się pierwotnie do oglądania lotu ptaków, aby wyczytać z nich bieg swojego losu. Możliwe, że później dotyczyło również oglądania wszelkich znaków, czy zwiastunów dla znalezienia wyjaśnienia w różnych zdarzeniach życia. W pismach Cycerona (106-43 r. p.n.e.) wyraz contemplatio ma już znaczenie spojrzenia, patrzenia, przeglądania, badania. U późniejszych zaś pisarzy łacińskich (II-VI w. n.e.) oznacza także rozważanie, uwagę, wzgląd.

Kontemplacja była ważną częścią poznania filozofów (np. Platon[1], Mahomet[2]).

Przypisy

  1. Nicholas D. Smith: Plato: Critical Assessments. Routledge: 1998. ISBN 0-415-12605-3.
  2. Emory C. Bogle: Islam: Origin and Belief. Texas University Press. ISBN 0-292-70862-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Lidia Drabik (et al.): Słownik języka polskiego PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996. ISBN 978-83-01-14627-6.

Zobacz też[edytuj]