Kostrzewa leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kostrzewa leśna
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj kostrzewa
Gatunek kostrzewa leśna
Nazwa systematyczna
Festuca altissima All.
Synonimy

Festuca calamaria (Syme), Festuca decidua (Bell. ex Syme), Festuca silvatica (Poll. Vill.), Festuca sylvatica (Vill.), Poa sylvatica (Pollich)[2]

Kostrzewa leśna - Morfologia

Kostrzewa leśna (Festuca altissima All.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje w całej niemal Europie i na obszarach Azji o klimacie umiarkowanym i zimnym[2]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym rośnie na stanowiskach naturalnych dość częsty w Karpatach, na Dolnym Śląsku oraz na Pomorzu Zachodnim, a rzadki na północnym wschodzie, nie występuje w centralnej Polsce. Jest rośliną ozdobną.

Kwiatostan

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieloletnia, bez kłącza, wysoka luźnokępkowa żywo zielona trawa. W słońcu przybiera barwę żółtawo-zieloną, zimozieloną i często mylona jest z trzcinnikiem leśnym (Calamagrostis arundinacea L. Roth).
Łodyga
Wysoka łabo ulistniona o źdźbłach łukowato podnoszących.
Liście
Zwisające, płaskie z wyraźnie zaznaczonym kilem o długości od 20 do 60 cm, szerokie od 0,5 do 1,5 cm czasami do 3 cm, górą niebieskawo-zielone dołem żywozielone.
Kwiaty
duża, luźna wiecha, zwieszona na szczycie, o długich szorstkich, falisto powyginanych cienkich gałązkach, o długości od 10 do 20 cm, kłoski o długości od 5 do 8 mm, na każdym piętrze najwyżej 2 gałązki, gałązki często wężykowate, w okresie kwitnienia początkowo skierowana na wszystkie strony. Kwitnie czerwiec–lipiec.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój
Bylina, hemikryptofit (pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi). Kwitnie w okresie od czerwca do lipca. Dobrze znosi mrozy i suszę.
Siedlisko
Rośnie w lasach liściastych i zaroślach, na glebach kwaśnch, umiarkowanie ubogich do zasobnych, umiarkowanie wilgotnych. Preferuje stanowiska umiarkowanie zacienione, umiarkowanie chłodne warunki klimatyczne.
Fitosocjologia
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny (Ch.) dla związku (All.) Fagion sylvaticae, zespołu (Ass.) podgórskiego łęgu jesionowego (Dentario enneaphylli-Fagetum), podzwiązku (SubAll.) żyzne buczyny niżowe (Galio odorati-Fagenion) i zespołu (Ass.) żyzna buczyna niżowa typu pomorskiego (Galio odorati-Fagetum). Gatunek wyróżniający (D.) dla zbiorowiska (Zb.) ciepłolubna buczyna storczykowa regionu sudeckiego (Fagus sylvatica-Hypericum maculatum). Gatunek istoitny diagnostycznie wspólny dla zbiorowiska (Zb.) ( Fagus sylvatica-Mercurialis perennis)[3]. Gatunek neutralny wobec kontynentalizmu.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Kostrzewa leśna jest nieco podobna do kostrzewy olbrzymiaej od której różni się przede wszystkim brakiem uszek u wylotu pochew i występowaniem porozcinanych języczków[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kostrzewa leśna jest jedną z lepszych traw ozdobnych. Ceniona jest ze względu na okazałe kwiatostany i soczystą zieleń[potrzebny przypis]. Wykorzystywana jest na rabaty w ogrodzie, do skrzynek i pojemników na balkon. Stosowana jest do suchych bukietów. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane jesienią lub wiosną albo przez podział kęp[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–.
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-17].
  3. Matuszkiewicz Władysław. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ​ISBN 83-01-14439-4​.
  4. Rutkowski Lucjan. Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ​ISBN 83-01-14342-8​.
  5. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Gayówna, Ewa Śliwińska: Rośliny łąk. Warszawa: PZWS, 1960.
  2. Mała Encyklopedia Rolnicza, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1964.
  3. Rutkowski Lucjan. Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ​ISBN 83-01-14342-8​.