Kot perski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kot perski
Ilustracja
Kot rasy perskiej
Kod EMS PER
Kategoria I
Pochodzenie Iran
Nazwa angielska Persian
Masa 2,5-7 kg
Standardy rasy
(według organizacji felinologicznych)
CFA standard
FIFe standard
TICA standard
AACE standard
ACFA standard
ACF standard
CCA standard
Punktacja za standard rasy
(według FIFe)
Głowa 25
Oczy 15
Korpus 25
Futro jakość 30
Kondycja 5
Uznane odmiany barwne
Kod EMS PER

Kot perski – stara rasa kota, zaliczana do grupy długowłosych. W Europie pojawiła się w XVII wieku.

Młode koty perskie

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Rozmaite odmiany barwne, m.in. czarna, biała, ruda, niebieska, kremowa i inne, istnieje ich około 150. Także kolor oczu może być różny: niebieski, pomarańczowy lub mieszany (jedno niebieskie drugie pomarańczowe).

Koty perskie dzielą się na:

  • szylkretowe
  • szynszylowe
  • jednobarwne
  • dwubarwne
  • colorpoint

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowa krępa. Kończyny silne. Głowa duża, masywna, szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta. Nos mały, szeroki, z tzw. stopem. Ogon puszysty na całej długości. Średnia długość sierści ok. 10 cm. Wewnątrz ucha, a także między opuszkami palców wszystkich łap, powinien znajdować się pędzelek sierści. Kolejną charakterystyczną cechą kota perskiego jest tzw. kryza, którą tworzy gęsta i dłuższa sierść rosnąca od uszu wokół brody.

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Mają bardzo łagodne i spokojne usposobienie. Persy lubią samotność, ale bardzo chętnie znoszą wszelkie pieszczoty i zabawy, zarówno z dziećmi jak i dorosłymi. Koty te są kompletnie pozbawione agresji, nie używają zębów (do gryzienia innych) i nie drapią podczas zabaw. Gości w domu akceptują szybko i bez problemów, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Uwielbiają wylegiwać się na kanapie. Nawet mając do dyspozycji ogród i dużo miejsca na świeżym powietrzu, wolą wybrać wygodny fotel w domu