Krańcowa skłonność do konsumpcji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krańcowa skłonność do konsumpcji (ang. marginal propensity to consume) – parametr opisujący, jaką część przyrostu dochodu do dyspozycji gospodarstwo domowe jest skłonne przeznaczyć na zwiększenie konsumpcji.

Przykładowo, jeżeli KSK wynosi 0,75, wzrost dochodu do dyspozycji gospodarstwa domowego o 10 zł spowoduje zwiększenie konsumpcji w tym gospodarstwie o 7,50 zł (pozostałe 2,5 zł zasili oszczędności). Krańcowa skłonność do konsumpcji oraz krańcowa skłonność do oszczędzania (KSO) przyjmują wartości z zakresu <0,1> , a ich suma zawsze równa jest jedności:

\text{KSK} + \text{KSO} = 1

Formuła matematyczna[edytuj]

Krańcową skłonność do konsumpcji oblicza się za pomocą następującej formuły:

\text{KSK} = \frac{\Delta C}{\Delta Y_{d}}

gdzie:

C – konsumpcja
Yd – dochód do dyspozycji

KSK z dochodu rozporządzalnego i narodowego[edytuj]

Ekonomiści rozgraniczają krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu do dyspozycji (KSK) i krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu narodowego (KSK’), przy czym zachodzi relacja:

\text{KSK}' = \text{KSK}(1-t)

gdzie:

t – stopa podatkowa netto

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Hall R.E, Taylor J.B., Makroekonomia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004.
  • B. Czarny, R. Rapacki, Podstawy ekonomii, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2002.