Krańcowa skłonność do konsumpcji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Krańcowa skłonność do konsumpcji (ang. marginal propensity to consume, w skrócie pol. KSK; ang. MPC) – część (ułamek) każdej dodatkowej jednostki dochodu, którą gospodarstwa domowe skłonne są przeznaczyć na konsumpcję. Przykładowo, jeśli dochód wzrasta o 10 złotych, a KSK wynosi 0,75, wówczas konsumpcja wzrośnie o 7,50 zł, natomiast 2,50 zł przeznaczone zostanie na oszczędności. Krańcowa skłonność do konsumpcji oraz krańcowa skłonność do oszczędzania przyjmują wartości z zakresu <0,1> , a ich suma zawsze równa jest jedności:

KSK + KSO = 1

Ten opisujący psychikę konsumentów parametr jest wartością stałą, nie zmienia się mimo wzrostu dochodu, zakładamy bowiem, że w danym okresie gospodarstwa domowe przeznaczają na konsumpcję stałą część swego dochodu.

Formuła matematyczna[edytuj | edytuj kod]

Krańcową skłonność do konsumpcji oblicza się za pomocą następującej formuły:

KSK = ΔC/ΔY

C – konsumpcja

Y - dochód

Zobrazowanie graficzne[edytuj | edytuj kod]

Krańcowa skłonność do konsumpcji jest więc równa tangensowi α (nachylenia wykresu funkcji konsumpcji do osi poziomej).

KSK z dochodu rozporządzalnego i narodowego[edytuj | edytuj kod]

Ekonomiści często rozgraniczają krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu rozporządzalnego (KSK) i krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu narodowego (KSK’), przy czym zachodzi relacja:

KSK' = KSK(1-t)

t – stopa podatkowa netto

KSK a dochód gospodarstwa domowego[edytuj | edytuj kod]

Im wyższy jest dochód gospodarstwa domowego, tym niższa krańcowa skłonność do konsumpcji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]