Krańcowa skłonność do oszczędzania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Krańcowa skłonność do oszczędności (ang. marginal propensity to save, w skrócie pol. KSO; ang. MPS) – część (ułamek) przyrostu dochodu gospodarstw domowych, która nie zostanie skonsumowana, lecz przeznaczona na oszczędności. Innymi słowy KSO informuje, o ile wzrosną oszczędności, gdy dochód rozporządzalny gospodarstw domowych wzrośnie o jednostkę.

Ponieważ konsumenci mogą przeznaczać swój dochód rozporządzalny tylko na konsumpcję lub oszczędności, pomiędzy krańcową skłonnością do konsumpcji a krańcową skłonnością do oszczędzania istnieje ścisła współzależność:

KSK + KSO = 1

Formuła matematyczna[edytuj | edytuj kod]

Krańcową skłonność do oszczędności oblicza się za pomocą następującej formuły:

KSO = ΔS/ΔY

S – oszczędności

Y - dochód

Zobrazowanie graficzne[edytuj | edytuj kod]

Graficznie, krańcowa skłonność do oszczędzania odpowiada tangensowi kąta nachylenia wykresu funkcji oszczędności do poziomej osi układu współrzędnych.

KSO a dochód gospodarstwa domowego[edytuj | edytuj kod]

Dane empiryczne pokazują, że podatnicy o wyższych dochodach mają wyższą krańcową skłonność do oszczędzania. Nie jest bowiem prawdą, że wydatki konsumpcyjne rosną zawsze proporcjonalnie do wzrostu dochodu (prawo Engla).

KSO a mnożnik inwestycyjny i dochód narodowy[edytuj | edytuj kod]

Wielkość mnożnika inwestycyjnego jest malejącą funkcją krańcowej skłonności do oszczędzania. Oznacza to, że przy niepełnym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych gospodarki, wzrost poziomu oszczędności gospodarstw domowych negatywnie wpływa na poziom dochodu narodowego, a tym samym na poziom przyszłych dochodów tychże gospodarstw (paradoks zapobiegliwości).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]