Krańcowa skłonność do oszczędzania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Krańcowa skłonność do oszczędzania, KSO (ang. marginal propensity to save) – parametr opisujący, jaką część przyrostu dochodu do dyspozycji gospodarstwo domowe jest skłonne przeznaczyć na zwiększenie oszczędności.

Przykładowo, jeżeli KSO wynosi 0,25, to wzrost dochodu do dyspozycji gospodarstwa domowego o 10 PLN spowoduje wzrost oszczędności tego gospodarstwa o 2,50 PLN. Krańcowa skłonność do oszczędzania oraz krańcowa skłonność do konsumpcji (KSK) przyjmują wartości z zakresu <0,1>, a ich suma zawsze równa jest jedności:

Formuła matematyczna[edytuj]

Krańcową skłonność do oszczędności oblicza się za pomocą następującej formuły:

gdzie:

S – oszczędności
Yd – dochód

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Hall R.E, Taylor J.B., Makroekonomia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004.
  • B. Czarny, R. Rapacki, Podstawy ekonomii, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2002.