Krewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krewo
Ilustracja
Ruiny zamku w Krewie
Herb
Herb
Państwo

 Białoruś

Obwód

grodzieński

Rejon

smorgoński

Wysokość

250 m n.p.m.

Populacja (2009)
• liczba ludności


646[1]

Kod pocztowy

231022

Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Krewo”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Krewo”
Ziemia54°18′58″N 26°17′13″E/54,316111 26,286944
Strona internetowa
Portal Białoruś

Krewo (biał. Крэва, Krewa) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim. 14 sierpnia 1385 roku doszło tu do zawarcia unii pomiędzy Polską i Litwą znanej jako unia w Krewie.

W miejscowości mają siedzibę dwie parafie – prawosławna (pw. św. Aleksandra Newskiego)[2] i rzymskokatolicka (pw. Przemienienia Pańskiego).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ze źródeł pisemnych Krewo znane jest od XIII w. jako stolica Nalszczan, a od początku XIV w. było stolicą Księstwa Krewskiego. Od 1338 r. należało do wielkiego księcia litewskiego Olgierda. Następnie, odziedziczył je Władysław II Jagiełło. Stał tu drewniany zamek, który, po roku 1338, Olgierd rozebrał i w jego miejsce zbudował murowany, którego ruiny pozostały do dziś. W tym zamku Jagiełło więził swojego stryja Kiejstuta, później Witolda. W roku 1385 podpisano tu unię krewską, w wyniku której Jagiełło otrzymał tron Polski, co było krokiem w kierunku chrztu ostatniego narodu pogańskiego w Europie – Żmudzinów. W Krewie powstała jedna z pierwszych parafii na terytorium obecnej Białorusi po Unii w Krewie. W 1387 r. na wzgórzu koło zamku wybudowany został drewniany kościół powołania św. Jana Chrzciciela. Założycielem parafii i fundatorem kościoła był król Władysław Jagiełło. W 1468 r. Jerzy i Anna Getowtowiczowie ufundowali ołtarz na cześć swoich patronów: św. Jerzego i św. Anny. Pod koniec XVI w. w miejsce drewnianego kościoła zbudowano murowany. Podczas I wojny światowej kościół został zniszczony, a w 1934 r. odbudowany ze środków parafian według projektu architekta Stabrowskiego (we współpracy z Norbskim) w stylu polskiego modernizmu[3].

Zamek był zdobywany przez Świdrygiełłę, Tatarów krymskich, wojska moskiewskie.

W 1564 r. król Zygmunt August darował zamek kniaziowi Andriejowi Kurbskiemu, uczestnikowi wojny z Moskwą. Krewo było starostwem a zamek siedzibą starosty królewskiego. Pod koniec XVIII wieku w zamek stracił militarne znaczenie i powoli niszczał.

Szczególnie duże zniszczenia nastąpiły w czasie I wojny światowej, gdy przez miasto przez 3 lata przebiegała linia frontu. W 1929 r. ruiny poddano konserwacji.

W 1854 r. wzniesiono w Krewie murowaną cerkiew prawosławną pw. św. Aleksandra Newskiego. Świątynia uległa znacznym uszkodzeniom w czasie I wojny światowej; została odrestaurowana w latach 20. XX w.[2]

Za II Rzeczypospolitej siedziba wiejskiej gminy Krewo do 1939 roku, kiedy po agresji ZSRR wcielono ją do BSRR. Od 1991 r. w niepodległej Białorusi.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zamek w Krewie z poł. XIV wieku zbudowany przez Olgierda. Zachował się fragment murów obwodowych zamku, dwie wieże (jedna nazywana wieżą Kiejstuta) i częściowo zasypane podziemia.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Крэва 20605.JPG

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]