Kryminalna historia chrześcijaństwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kryminalna historia chrześcijaństwa
Kriminalgeschichte des Christentums
Autor Karlheinz Deschner
Tematyka historia chrześcijaństwa
Typ utworu rozprawa historyczna
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Republika Federalna Niemiec
Język niemiecki
Data wydania 1986
Pierwsze wydanie polskie
Wydawca Wydawnictwo Uraeus

Kryminalna historia chrześcijaństwa (niem. Kriminalgeschichte des Christentums) – dziesięciotomowe dzieło pisane przez dziesiątki lat przez Karlheinza Deschnera opisujące przez pryzmat etyki historię chrześcijaństwa, którego pierwszy tom został wydany w Niemczech w 1986. W Polsce wydane zostało 5 tomów przez wydawnictwo Uraeus.

Treść i publikacje[edytuj | edytuj kod]

Od 1970 roku pracował Deschner nad dziełem swego życia Kriminalgeschichte des Christentums – „Kryminalną historią chrześcijaństwa”. Była to praca zaplanowana na dziesięć tomów, mająca być przedstawieniem całych dziejów chrześcijaństwa w kryminalnym aspekcie. Autor skupia się na negacji idei prymatu biskupa Rzymu, stosunku papiestwa i hierarchii kościelnej do wojny, politycznym zaangażowaniu duchowieństwa, polityce chrześcijańskich dynastii, królów i cesarzy, stosunku do innowierców, gospodarce i polityce finansowej Kościoła. Porusza ponadto zagadnienia fałszerstw, stosunku chrześcijaństwa do oświaty, kultury, a także kwestie cudów i relikwii w historii i interpretacji chrześcijaństwa[1].

Pierwszy tom serii ukazał się w 1986 roku. Do tej pory w języku niemieckim ukazało się 10 tomów, przy czym w Polsce wydano 5 tomów.

Jedna z wielu pozytywnych ocen „Kryminalnej historii chrześcijaństwa”, zamieszczona przez niemiecki dziennik Frankfurter Rundschau, cyt:

Quote-alpha.png
Deschner nie jest współczesnym Don Kichotem ani Michaelem Kohlhaasem. Deschner jest współczesnym przedstawicielem oświecenia, który ciągle jeszcze wierzy w rozum i nie widzi potrzeby budowania nowego mitu na bazie odczarowanego mitu szczęśliwego i uszczęśliwiającego chrześcijaństwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]