Krzysztof Białłozor (kanonik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Białłozor
Herb Krzysztof Białłozor
Data śmierci 1741
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki

Krzysztof Białłozor herbu Wieniawa (zm. 1741) – kanonik wileński, dyplomata, kanclerz kapituły wileńskiej i smoleńskiej[1].

Antysapieżyński ruch republikański na Litwie wysłał go do cara Piotra I, by zyskać z jego strony pomoc przeciw rodowi Sapieha. Białłozor był reprezentantem hetmana polnego litewskiego Michała Serwacego Wiśniowieckiego.

3 kwietnia 1702 roku zawarł z carem układ sojuszniczo-protekcyjny w imieniu Wielkiego Księstwa Litewskiego. Kolejny układ, który 9 lipca 1703 roku w obozie armii rosyjskiej pod Schlüsselburgiem podpisali Białłozor, Michał Chalecki, starosta mozyrski i Jan Dąbrowski podkomorzy wileński zobowiązywał Litwę do kontynuowania wojny ze Szwedami, nawet gdyby Korona nie zdecydowała się na nią, w zamian za militarną pomoc cara. Te układy, a także kolejny w Jaworowie (13 grudnia 1703) były podstawą do zasadniczego sojuszu polsko-rosyjskiego podpisanego pod Narwą 30 sierpnia 1704 roku (podpisał go Tomasz Działyński, wojewoda chełmiński).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia PWN. [dostęp 5 maja 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 357-358.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]