Tomasz Działyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tomasz Działyński herbu Ogończyk (ur. 1656, zm. 25 czerwca 1714 w Łąkach Bratiańskich) – wojewoda chełmiński, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1712 roku[1].

Syn Adama i Zofii Katarzyny Kobierzyckiej, brat Stanisława.

Podskarbi ziem pruskich 1684, marszałek sejmu od 16 stycznia 1690 do 6 maja 1690 roku, krajczy wielki koronny 1691 wojewoda chełmiński 1697 - 1700, także starosta bratiański i kowalewski oraz ekonom malborski.

Ożenił się w 1689 roku z Teresą Bielińską i miał córkę Annę.

Główny darczyńca zakonu Jezuitów w Grudziądzu, gdzie okazał dużą pomoc finansową przy budowie kościoła św. Franciszka Ksawerego w Grudziądzu. 30 sierpnia 1704 w imieniu konfederacji sandomierskiej zawarł sojusz zaczepno-odporny z Rosją w Narwie. Zmarł na skutek paraliżu w klasztorze w Łąkach Bratiańskich, tam też został pochowany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Herbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 382.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 358-359.
  • Mirosław Krajewski, Dobrzyński słownik biograficzny, Włocławek 2002, s. 194.