Krzysztof Karewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Karewicz
Data i miejsce urodzenia 24 września 1953
Łódź
Dziedzina sztuki malarstwo
grafika
Strona internetowa

Krzysztof Karewicz (ur. 24 września 1953 w Łodzi[1]) – polski malarz, kolorysta, symbolista i rzeźbiarz[1][2]. Oprócz projektowania graficznego, malarstwa i rysunku zajmuje się wykonywaniem kamienno-metalowych form przestrzennych – wykorzystuje do tego technikę spawania metodą TIG[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Teresy Karewicz i Emila Karewicza, którego drugą pasją, obok aktorstwa, jest malarstwo[3][4], i który miał wpływ na zainteresowania syna, Krzysztofa.

Krzysztof Karewicz ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie oraz Liceum Plastyczne w Łodzi z dyplomem – Technik Plastyk Dekorator[1]. Następnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a po studiach został wykładowcą w Pomaturalnym Studium Reklamy w Warszawie[1].

W swoim atelier na Saskiej Kępie przygotowywał abiturientów do egzaminów na uczelnie artystyczne[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Maluje różnymi technikami. Symbolista i kolorysta w malarstwie i rysunku. Atrybutem jego malarstwa jest charakterystyczny dla jego stylu brak twarzy[2], mimiki, a jeśli twarze są, to z ukrytymi ustami albo oczami[5]. Mówią o nim: „Malarz obrazów bez twarzy”[2]. Twierdzi, że najprostszą formą pokazania emocji byłoby namalowanie twarzy, ale od twarzy są fotograficy. Dla niego większym wyzwaniem jest pokazanie sytuacji, oddanie gęstość atmosfery, dramaturgi gestami, ruchem ciała, unikając pokazania twarzy[5]. Oprócz malarstwa rysuje węglem, ołówkiem i wykonuje formy kamienno-metalowe[2].

Wybrane dzieła malarskie[edytuj | edytuj kod]

  • 1980–1990, cykl „Lata 80-te[6]:
  1. Dziadowski Karnawał
  2. Kartoteka
  3. Wiec
  4. Drugi Sort
  5. Granica
  6. Inspiracja
  7. Paradoks – przekazany na Aukcję Charytatywną dla Domu Wererana Aktora w Skolimowie[6][7]
  • 2010, cykl „Angloty[6]:
  1. Styks
  2. Martwa Fala
  3. Bel Canto
  4. Ambiwalencja
  5. Inny Świat
  6. Żółty Kapelusz<
  7. Ekwinokcjum
  8. Antrakt
  • 2014–2016, cykl „Gołym Okiem[6]:
  1. Dym
  2. Bogini
  3. Etiuda
  4. Sok Pomarańczowy
  5. Gość
  6. Motyl
  7. Copacabana
  • 2017–2018, cykl „Emocje Kobiety[6]:
  1. Gra Pozorów
  2. Wiadomość
  3. Nostalgia
  4. Rozterka
  • 2018, cykl „Retrospekcje[6]:
  1. Wiejskie Coloseum
  2. Pan z Wami
  3. Karma
  4. Ułuda

Wybrane dzieła kamienno-metalowe[edytuj | edytuj kod]

  • Big Bird
  • Żaba
  • Ryba
  • Żabowron
  • Świecznik Mały
  • Świecznik Pion
  • Świecznik na kamieniu
  • Świecznik Kometa

Źródło[6].

Wystawy, wernisaże, aukcje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f O mnie, karewiczart.pl [dostęp 2018-06-27] (pol.).
  2. a b c d Andrzej Dybowski, Malarz obrazów bez twarzy, Polska Mówi, 15 czerwca 2018.
  3. Emil Karewicz w bazie filmpolski.pl
  4. Wirtualna Polska Media S.A., Podróżuję, majsterkuję i maluję...., film.wp.pl, 2 lutego 2000 [dostęp 2018-06-27] (pol.).
  5. a b Andrzej Dybowski, Malarz twarzy umownych Krzysztof Karewicz, Polska Mówi, 3 lipca 2018.
  6. a b c d e f g Krzysztof Karewicz, Galeria Autorska, zap.info.pl [dostęp 2018-07-12] (pol.).
  7. a b Debiutantki VI dla Domu Artysty Weterana w Skolimowie, debiutantki.edu.pl [dostęp 2018-06-25] (pol.).
  8. a b c Wystawy i wernisaże, karewiczart.pl [dostęp 2018-06-27] (pol.).
  9. Wystawa Malarstwa Krzysztofa Karewicza, allevents.in [dostęp 2018-06-10] (ang.).
  10. Wystawa Krzysztof Karewicz Art @ Cafe Loft, Łódź [17 lutego], lodz.carpediem.cd [dostęp 2018-06-27] (pol.).
  11. l, Ogólnopolska wystawa pt. „Cisza” w Złotowie | zlotowskie.pl, „zlotowskie.pl”, 4 maja 2018 [dostęp 2018-07-10].
  12. Wystawa którą trzeba zobaczyć, Polska Mówi, 5 czerwca 2018.
  13. Krzysztof Karewicz – NaszeMiasto.pl, grodzisk.naszemiasto.pl [dostęp 2018-06-27] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]