Centrum LIM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Centrum LIM
Ilustracja
Centrum LIM w Warszawie
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Aleje Jerozolimskie 65/79
00-697 Warszawa
Styl architektoniczny późny modernizm
Architekt Jerzy Skrzypczak, Andrzej Bielobradek, Tadeusz Stefański
Inwestor LIM Joint Venture
Wysokość całkowita 170 m
Wysokość do dachu 140 m
Kondygnacje 42
Rozpoczęcie budowy 1977
Ukończenie budowy 1989
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Centrum LIM”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Centrum LIM”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Centrum LIM”
Ziemia52°13′39″N 21°00′18″E/52,227500 21,005000
Strona internetowa
Centrum LIM i jego otoczenie widziane z Pałacu Kultury i Nauki

Centrum LIM – kompleks biurowo-hotelowy znajdujący się w śródmieściu Warszawy przy Alejach Jerozolimskich 65/79. Siedziba m.in. hotelu Marriott.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Spółkę LIM Joint Venture utworzyło w 1977 trzech wspólników: PLL LOT, austriacka firma budowlana ILBAU GmbH oraz Marriott International. W 1998 ILBAU zbył udziały na rzecz SGS GmbH.

Budowa budynku rozpoczęła się w 1977[1]. Obiekt budowało przedsiębiorstwo pod nazwą Zjednoczenie Budownictwa Miejskiego Bydgoszcz (później Budopol), podporządkowane od 1976 Zjednoczeniu Budowy Obiektów Użyteczności Publicznej w Warszawie, wraz z brytyjską spółką BPBM.

Budynek został zaprojektowany przez Tadeusza Stefańskiego, Jerzego Skrzypczaka i Andrzeja Bielobradka[1]. Bez trzydziestometrowej anteny wieżowiec do dachu liczy 140 metrów, 42 kondygnacje naziemne i 2 podziemne. Budynek utrzymany jest w formach stylu międzynarodowego. Wieżowiec ma ciemnozieloną barwę i białe krawędzie (podświetlane nocą jasnym, białym światłem) i dwa ciemne pasy, jeden na środku, a drugi na szczycie, osłaniające kondygnacje techniczne.

Obiekt został ukończony w 1989 i szybko zyskał prestiż oraz popularność za sprawą osiągnięcia jako jeden z pierwszych w Polsce standardu pięciogwiazdkowych pokoi hotelowych.

Na dwóch dolnych piętrach znajduje się Galeria LIM. Obejmuje ona około 40 sklepów, kawiarnie i restauracje oraz kasy LOT-u. Na kolejnych, wyższych piętrach znajdują się biura, a od połowy budynku zaczynają się piętra hotelowe. W budynku znajdują się także serwerownie PL-IX.

W latach 1994–1996 na drugim poziomie podziemi znajdował się Maloka BBS.

W 1999 francuski wspinacz Alain Robert wspiął się bez zabezpieczenia i pozwolenia na hotel Marriott. W tym samym roku tego samego wyczynu dokonał polski fotograf i wspinacz Dawid Kaszlikowski, natomiast 10 lat później, 22 kwietnia 2009, budynek został zdobyty przez Bartłomieja Opielę. W kwietniu 2002 pierwszy w Polsce skok BASE jump z dachu hotelu Marriott wykonał Felix Baumgartner[2]. 2 czerwca 2019 na budynek wspiął się Marcin BNT Banot[3].

Obiekt jest administrowany przez spółkę LIM Joint Venture. Budynek jest połączony przejściem podziemnym z dworcem PKP Warszawa Centralna.

Emisja radiowa[edytuj | edytuj kod]

30 września 2013 roku maszt na dachu budynku zaczęło wykorzystywać Radio Złote Przeboje[4], a w lipcu 2017 dołączyło do niego Polskie Radio[5]. Aktualne parametry emisji:[6]

Emisja analogowa[edytuj | edytuj kod]

LP Program Właściciel Częstotliwość Moc nadajnika Polaryzacja
1 Radio Pogoda Grupa Radiowa Agory 88,4 MHz 0,2 kW pionowa
2 Radio Maryja Warszawska Prowincja Redemptorystów 89,0 MHz 5 kW pionowa
3 Polskie Radio 24 Polskie Radio 92,0 MHz 0,2 kW pionowa
4 Polskie Radio Program I Polskie Radio 92,4 MHz 0,3 kW pionowa
5 Polskie Radio Program III Polskie Radio 99,1 MHz 0,1 kW pionowa
6 Radio Złote Przeboje IM 40 Sp. z o.o.[7] 100,1 MHz 4 kW pionowa
7 Polskie Radio Program II Polskie Radio 104,9 MHz 2,5 kW pionowa

Emisja cyfrowa[edytuj | edytuj kod]

Skład multipleksu Częstotliwość Kanał Moc nadajnika Polaryzacja Kierunkowość Kompresja
MUX DAB+ 209,936 MHz 10A 1 kW pionowa dookólna AAC

Hotel Marriott[edytuj | edytuj kod]

Hotel Marriott, pierwszy obiekt tej sieci w Europie Środkowo-Wschodniej[8], mieści się od 20 piętra wzwyż. Hotel posiada 523 pokoje i 16 sal konferencyjnych[9]. Na ostatnim piętrze hotelu mieści się apartament prezydencki. W każdym pokoju znajduje się klimatyzacja i łącza satelitarne. Goście hotelu Marriott mają do dyspozycji saunę, basen, sale konferencyjne, restauracje i 9 barów. Wejście główne do hotelu znajduje się od strony ul. Emilii Plater.

Na dwóch najwyższych kondygnacjach Centrum LIM znajduje się bar koktajlowy Panorama Sky Bar z jednym z najwyższych publicznie dostępnych widoków na Warszawę.

Oficjalne otwarcie hotelu miało miejsce 2 października 1989. W 2013 przyjął on 155 tys. gości[9].

W okresie transformacji systemowej w Polsce hotel Marriott był uważany za ulubione miejsce pobytu zagranicznych doradców, ironicznie zwanych z tego powodu „brygadami Marriotta[10].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965–1989. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 36. ISBN 83-908950-7-2.
  2. Felix Baumgartner BASE jump off the Marriott in Warsaw – film. youtube.com. [dostęp 2012-11-11].
  3. Arkadiusz Jastrzębski: Wiemy, kim jest człowiek-pająk z Marriotta. 170 m po pionowej ścianie. wawalove.wp.pl, 3 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-10].
  4. Krzysztof Sagan: Warszawa: Złote Przeboje Pogoda z nowej lokalizacji (pol.). radiopolska.pl, 2013-10-01. [dostęp 2017-08-28].
  5. Krzysztof Sagan: Polska: Znamy parametry nowych emisji Polskiego Radia (pol.). radiopolska.pl, 2017-07-18. [dostęp 2017-08-28].
  6. Warszawa *Hotel Marriott* (pol.). radiopolska.pl. [dostęp 2017-08-28].
  7. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji: WYKAZ DECYZJI DLA (KONCESJI RADIOWEJ) 225/K/2013-R (pol.). Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. [dostęp 2017-08-28].
  8. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 265. ISBN 83-01-08836-2.
  9. a b Michał Wojtczuk. Ćwierć wieku Marriotta. Spali tu Obama, Clinton.... „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 23 października 2014. 
  10. Witold Kieżun: Patologia transformacji. Warszawa: Wydawnictwo Poltext, 2011, s. 162–164. ISBN 978-83-7561-150-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]