Krzysztof Ruchniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Ruchniewicz
Ilustracja
Krzysztof Ruchniewicz (2013)
Państwo działania Polska
Data urodzenia 27 stycznia 1967
prof. dr hab. nauk humanistycznych
Specjalność: Historia powszechna i Polski XX wieku
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 2000-05-17 – Historia powszechna i Polski XX wieku
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 2007-07-04 – Historia powszechna i Polski XX wieku
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 2013-07-17
profesor zwyczajny
Uniwersytet Uniwersytet Wrocławski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi RFN

Krzysztof Ruchniewicz (ur. 27 stycznia 1967) – polski historyk, niemcoznawca, profesor tytularny, dyrektor Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy’ego Brandta, członek Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego na kadencję 2020–2024, fotografik, bloger i podcaster.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia historyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, Universität des Saarlandes w Saarbrücken oraz Phillips-Universität w Marburgu; praca magisterska (1991) pt. Enno Meyer a Polska i Polacy. Z badań nad początkami Wspólnej Komisji Podręcznikowej PRL-RFN (opiekun naukowy prof. dr hab. Wojciech Wrzesiński); rozprawa doktorska (2000) pt. Warszawa-Berlin-Bonn. Stosunki polityczne w latach 1949–1958 (promotor prof. dr hab. Wojciech Wrzesiński); rozprawa habilitacyjna (2007) pt. Polskie zabiegi o odszkodowania niemieckie w latach 1944/45-1975; 2009 profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Wrocławskiego, w 2013 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych[1]; pracownik naukowy w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego (od 1991); dyrektor Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. W. Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego i kierownik katedry historii najnowszej (2002–2007 i od 2009), w roku akademickim 2019-2020 był przewodniczącym Rady Dyscypliny Naukowej Historia[2], w 2020 roku został wybrany na członka Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego na kadencję 2020–2024[3]. W 2021 r. przyjęto go w poczet członków Instytutu Kaszubskiego w Gdańsku[4].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Monografie[edytuj | edytuj kod]

  • Schauplatz Geschichte. Entdecken und Verstehen in den deutsch-polnischen Beziehungen, Berlin: dpgbv, 2018.
  • Kreisau neu gelesen. Aus dem Polnischen von Sabine Stekel, mit einem Nachwort von Annemarie Franke, Dresden: Sonderausgabe der Sächsischen Landeszentrale für politische Bildung, 2018.
  • Kreisau neu gelesen. Aus dem Polnischen von Sabine Stekel, mit einem Nachwort von Annemarie Franke, Dresden: Neisse Verlag, 2018.
  • Krzyżowa ponownie (od)czytana, Wrocław: Wydawnictwo Atut, 2017.
  • (wraz z Arno Herzigiem i Małgorzatą Ruchniewicz), Śląsk i jego dzieje, Wrocław: Via Nova, 2012.
  • “Noch ist Polen nicht verloren”. Das historische Denken der Polen, Münster, Hamburg, Berlin, Wien, London: Lit-Verlag, 2007 (Mittel- und Osteuropastudien).
  • Polskie zabiegi o odszkodowania niemieckie w latach 1944/45–1975, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2007 (Historia CLXXIV).
  • (wraz z Małgorzatą Ruchniewicz, Tobiasem Wegerem oraz Kazimierzem Wóycickim), Zrozumieć historię – kształtować przyszłość. Stosunki polsko-niemieckie w latach 1933–1949. Materiały pomocnicze do historii, pod red. Kingi Hartmann, wyd. 1, Wrocław-Drezno: Gajt, 2007 (Projekt Interreg III A „Zrozumieć historię – kształtować przyszłość” Saksońskiej Agencji Oświatowej – Oddział w Budziszynie).
  • Zögernde Annäherung. Studien zur Geschichte der deutsch-polnischen Beziehungen im 20. Jahrhundert, Dresden: Thelem, 2005.
  • (wraz z Andrzejem Małkiewiczem i Łukaszem Kamińskim), Opór społeczny w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1948–1953 na przykładzie Polski, NRD i Czechosłowacji, Wrocław 2004.
  • Warszawa-Berlin-Bonn. Stosunki polityczne 1949–1958, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersyteckie, 2003 (Monografie Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy Brandta, 3).
  • Edukacja europejska. Europa daleka czy bliska?, Warszawa-Wrocław: PPWK, 2002.
  • Adenauer a Europa. Polityka europejska pierwszego kanclerza RFN (1949–1963), wyd. III, Warszawa 2001 (Polityka 6).
  • Twórcy zjednoczonej Europy. Z dziejów integracji europejskiej w XX wieku, Kłodzko: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowej, 2000 (Od Europy do Europy przez Europę. Część pierwsza materiałów dydaktycznych pomocnych w prowadzeniu lekcji o Europie).
  • (wraz z Andrzejem Małkiewiczem) Pierwszy znak solidarności. Polskie odgłosy powstania ludowego w NRD w 1953 r., Wrocław 1998.
  • Od podziału do jedności. Inicjatywy integracyjne w Europie w XX w. Wybór źródeł dla szkół ponadpodstawowych, Wrocław 1996 (Zeszyty Informacyjne Centrum Integracji Europejskiej im. Konrada Adenauera przy Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego).
  • Enno Meyer a Polska i Polacy (1939–1990). Z badań nad początkami Wspólnej Komisji Podręcznikowej PRL-RFN, Wrocław 1994 (Prace historyczne VII).

Pełny wykaz zamieszczono w bazie publikacji Biblioteki Uniwersytetu Wrocławskiego[8].

Członkostwo w gremiach naukowych, eksperckich i popularyzujących naukę[edytuj | edytuj kod]

Członkostwo w radach naukowych i redakcjach czasopism[edytuj | edytuj kod]

  • Współwydawca międzynarodowego Internetowego pisma naukowego „Public History Weekly
  • Członek rady naukowej „Jahrbuch für Kommunismusforschung”
  • Członek rady naukowej „Inter Finitimos”
  • Członek rady naukowej „Zeithistorische Forschungen”
  • Członek redakcji czasopisma „Silesia Nova”
  • Przewodniczący komitetu redakcyjnego „NRD. Polityka-Społeczeństwo/Kultura”
  • Członek komitetu redakcyjnego Polskie Dokumenty Dyplomatyczne
  • Członek komitetu redakcyjnego Monografie CSNiE U. Wr.
  • Członek komitetu redakcyjnego Roczniki CSNiE U. Wr.
  • Członek komitetu redakcyjnego Raporty CSNiE U. Wr.d
  • Członek komitetu redakcyjnego Warsztaty CSNiE U. Wr.
  • Członek komitetu redakcyjnego „Studia Brandtiana. Translationes”
  • Członek komitetu redakcyjnego „Studia Brandtiana”
  • Członek komitetu redakcyjnego „Niemcy-Media-Kultura”
  • Sekretarz techniczny Śląskiego Kwartalnika Historycznego „Sobótka” (1999–2009)

Hobby[edytuj | edytuj kod]

Nagrywa trzy podcasty, jeden prof. Przemysławem Wiszewskim pt. 2historyków1mikrofon jest poświęcony historii[9], drugi o historii aparatu małoobrazkowego „Leica” pt. wielkahistoriamalegoaparatu[10] oraz trzeci o kulturze historycznej, Public History i historii stosowanej pt. publichistory&viusualhistory[11]. Jest autorem lub współautorem dwóch stron internetowych, Z warsztatu niemcoznawcy[12] i Historia w sieci. Przewodnik[13] (wraz z dziennikarką i podscasterką, Esterą Flieger) oraz trzech blogów, dwóch z historii (Blog i Historia)[14] i (Public history i visual history)[15] i jednego z fotografii (Blog i fotografia)[16]. W chwilach wolnych sam fotografuje. Opublikował książki fotograficzne (Rzym w trzech odsłonach; Nadodrze. Trzy kominy w trzy dni; Krzyżowa. Podróż w czasie i przestrzeni; Krzyżowa / Kreisau. Eine Reise durch Raum und Zeit; Niemy krzyk; Cartagena. Miasto kontrastów; „Stalinowski gotyk”. Al. im. Stalina w Berlinie; Miasto pięciu wież; Warszawa miasto kontrastów; Willa Hadriana. Brama do antycznego mikrokosmosu; Krzeszów)[17]; Powrót do przeszłości[18];

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]