Kuc Connemara
 Kuc Connemara – ogier | |
| Typ | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Wymiary | |
| Wysokość w kłębie | |
| Umaszczenie |
siwe, gniade, bułane; sporadycznie kasztanowate lub dereszowate[2] kare[1] |
| Wzorce rasy | |
| Connemara Pony Breeder’s Society | |
| Equus ferus caballus | |
Kuc Connemara (Connemara Pony) – rasa konia domowego z grupy kuców[2]. Jest jedną z najstarszych ras pochodzących z regionu Connemara w zachodniej części Irlandii[3], gdzie ich środowiskiem naturalnym były skaliste pagórki wybrzeża Atlantyku[1]. Uważany jest za potomka celtyckich koni prymitywnych, zaliczanych do najwcześniejszych ras europejskich[2]. Na przestrzeni dziejów krzyżował się z innymi typami, w tym z hiszpańskim jennetem, a także z koniem arabskim i berberyjskim[2]. Rasa ta została dodatkowo ukształtowana przez wpływy pełnej krwi angielskiej, Hackney oraz w znacznym stopniu przez kuca walijskiego, przejmując najlepsze cechy wszystkich tych ras[2]. Zwierzęta te zostały ukształtowane przez wymagające warunki klimatyczne regionu, co przełożyło się na ich mocną budowę oraz cenione, zrównoważone usposobienie[1].
Opis
[edytuj | edytuj kod]Kuce Connemara wykazują cechy temperamentu cenione w hodowli i są często wykorzystywane w jeździectwie dziecięcym[2]. Używane są również w różnych dyscyplinach sportowych, w tym w skokach przez przeszkody, ujeżdżeniu, wszechstronnej jeździe oraz w zawodach powożenia. Rasa odznacza się naturalną kondycją i zwrotnością, a także umiarkowanym temperamentem ułatwiającym pracę z człowiekiem[2]. Obecnie uchodzą za jedną z najbardziej uniwersalnych i najszerzej hodowanych ras kuców, wysoko ocenianą również za predyspozycje skokowe; odpowiednie są zarówno dla młodszych, jak i dorosłych jeźdźców[1].
Kuc ceniony jest ze względu na łagodny temperament oraz dobre zdolności skokowe[2]. Rasa ta uchodzi za odpowiednie kucy turniejowych dla początkujących jeźdźców[2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Do ważnych ogierów hodowlanych należeli Golden Glen (ur. 1932), Rebel (ur. 1922) oraz Cannon Ball (ur. 1904). Cannon Ball miał krew walijską i konnemarę, a w 1926 roku był pierwszym ogierem wpisanym do księgi stadnej rasy Connemara. Późniejszy rozwój hodowli został również ukształtowany przez ogiera Carna Dun, urodzonego w 1948 z klaczy pełnej krwi Little Heaven, oraz przez ogiera rasy Irish Draught Mayboy, ogiera arabskiego Clonkeehan Auratum (ur. 1954) i ogiera typu Meng[2].
Rasa ukształtowała się w trudnych warunkach swojego środowiska – na dzikich, podmokłych i wilgotnych terenach. Dzięki temu kuc Connemara rozwinął się w niezwykle wytrzymałego konia, mało wrażliwego na warunki atmosferyczne. W 1923 roku powstało stowarzyszenie Connemara Pony Breeder’s Society, które od tego czasu zajmuje się ochroną i utrzymaniem doskonałych cech rasy.
Około 1950 roku wprowadzono planowe kojarzenia kuców rasy Connemara z końmi pełnej krwi angielskiej, przedstawicielami rasy arabskiej oraz z rodzimymi Irish Draught, dążąc do uzyskania osobników o bardziej zróżnicowanych cechach użytkowych[1].
Pokrój
[edytuj | edytuj kod]- sylwetka
- Sylwetka Connemary jest proporcjonalna i zwarta. Wysokość w kłębie wynosi od 1,32 do 1,47 m[2].
- głowa
- Głowa jest osadzona na dobrze wygiętej szyi[2].
- tułów
- Barki mają prawidłową budowę umożliwiającą swobodny ruch, klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, a zad mocny i umięśniony[2].
Kończyny
[edytuj | edytuj kod]Nogi są proporcjonalne, z mocnymi kośćmi i twardymi kopytami, co sprzyja wytrzymałości i sprawności ruchowej zwierzęcia[2].
Umaszczenie
[edytuj | edytuj kod]Początkowo rasa występowała w umaszczeniu bułanym z czarnym pręgiem grzbietowym i ciemnymi kończynami. Obecnie często spotyka się także osobniki siwe, a sporadycznie gniade[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Silke Behling: Rasy koni: 100 najbardziej znanych ras. Wyd. I. Warszawa: Muza, 2007. ISBN 978-83-7495-142-5. (pol.).
- Tamsin Pickeral: Pferde & Ponys. Londyn: Parragon, 2003. ISBN 0-7525-9601-2.