Kulon plażowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kulon plażowy
Esacus magnirostris[1]
(Vieillot, 1818)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd siewkowce
Rodzina kulony
Rodzaj Esacus
Gatunek kulon plażowy
Synonimy
  • Œdicnemus magnirostris Vieillot, 1818
  • Burhinus magnirostris (Vieillot, 1818)[1]
  • Esacus giganteus (Wagler, 1829)[2]
  • Burhinus giganteus (Wagler, 1829)[1]
  • Esacus neglectus (Mathews, 1912)[3]
  • Burhinus neglectus (Mathews, 1912)[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Jasnozielone pola są zasiedlane przez kulona plażowego, ciemnozielone przez kulona wielkodziobego

Kulon plażowy[4] (Esacus magnirostris) – gatunek dużego ptaka z rodziny kulonów (Burhinidae). Występuje na wybrzeżach wschodniej i północnej Australii, w Indonezji, na Półwyspie Malajskim, Andamanach, Filipinach, Nowej Gwinei i innych wyspach południowo-zachodniego Pacyfiku. Nie wyróżnia się podgatunków[5][6].

Wygląd
Nie występuje dymorfizm płciowy. Ma duży i dość gruby dziób z żółtym początkiem i czarnym końcem. Na głowie kontrastowy rysunek. Przez oko przebiega czarny pas, nad nim biały, jednakże kantarek i czoło są normalne (brudnobiałe). Od kącików dzioba biegnie czarna plamka. Beżowy wierzch głowy jak i skrzydła oraz ogon. Na skrzydle dwa paski: biały i czarny. Lotki są ciemniejsze. Dosyć długie, żółte nogi zakończone czarnymi pazurkami.
Wymiary
  • długość ciała: 54–56 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 89–109 cm
  • masa ciała: 0,9–1,1 kg
Biotop
Spokojne plaże, terasy zalewowe, przybrzeżne zatoki i namorzyny.
Zachowanie
Powoli chodzi po plaży, trochę jak czapla, a czasami biegnie na krótkim odcinku.
Głos
Ostre „uiir-lu”.
Pożywienie
Głównie kraby, poza tym inne skorupiaki oraz nadmorskie bezkręgowce.
Lęgi
Wyprowadza jeden lęg. Gniazdo to zagłębienie w ziemi, czasami wyściela je roślinnością. Składa 1 jajo wysiadywane przez minimum 30 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo chwilę po wykluciu. Są zagniazdownikami.
Ochrona
Zagrożony z powodu niszczenia jego środowisk życia i niepokojenia przez ludzi. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (podwyższonego ryzyka)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Esacus magnirostris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Esacus magnirostris. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Beach Stone-curlew (ang.). Threatened Species Information. [dostęp 2012-03-01].
  4. Systematyka i nazwa polska za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Burhinidae Mathews, 1912 (1840) - kulony - Thick-knees (Wersja: 2016-04-26). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-29].
  5. Hume, R., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Beach Thick-knee (Esacus magnirostris). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
  6. P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Grebes, flamingos, buttonquail, plovers, painted-snipes, jacanas, plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-01-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Fakty o zwierzętach świata: Ptaki. Multico, 2008. ISBN 978-83-7073-583-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]