Kurt Maflin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kurt Maflin
Kurt Maflin
Urodzony(-a) 8 sierpnia 1983
Anglia Lewisham, Londyn
reprezentuje Norwegia
Gra zawodowa od 2001
Najwyższy ranking 31
Najwyższy break 147 (Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 1)

Kurt Maflin (ur. 8 sierpnia 1983 roku w Lewisham, dzielnicy Londynu) − profesjonalny norweski snookerzysta. Plasuje się na 41 miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, ma ich łącznie 162[1]. Posiada obywatelstwo norweskie i brytyjskie. Maflin urodził się w Anglii w norweskiej rodzinie, dlatego jako zawodowiec postanowił reprezentować kraj swojego pochodzenia - Norwegię.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Grę w snookera rozpoczął już w wieku 4 lat. W wieku 5 lat wbił breaka w wysokości 25 punktów. Cały swój wolny czas spędzał przy snookerowym stole rozwijając i szlifując swoje umiejętności.

Kiedy Kurt miał 14 lat, został zaproszony przez magazyn TV Times, by razem z Dennisem Taylorem zdobyć pieniądze dla funduszu wspierającego chorujących na białaczkę. Zagrał wtedy w turnieju Liverpool Victoria Charity Challenge 1998. Ostatecznie Maflin i Taylor zdołali wygrać £4 300 grając 'funt za punkt'.

W wieku 16 lat, kiedy znajdował się w czołówce angielskiego rankingu juniorów, jako reprezentant Anglii wystąpił w Home International 1999 w Prestatynie (Walia). Wtedy też Anglia zwyciężyła w rozgrywkach.

W 2001 roku wygrał w finale turnieju English Open Championship, zaś później zajął II miejsce w European Championship Final rozegranym w Rydze (Łotwa). Dzięki tym osiągnięciom wywalczył sobie miejsce w Main Tourze na sezon 2001/2002, stając się tym samym najmłodszym zawodnikiem grającym w gronie najlepszych.

W sezonie 2002/2003 zwyciężył w IV turnieju z serii Challenge Tour. Pokonał w finale Jamesa Leadbettera 6-2.

W 2006 roku zwyciężył w Mistrzostwach świata IBSF rozegranych w Ammanie (Jordania). Pokonał wtedy w finale Daniela Warda 11-8. Na drodze do zwycięstwa wygrał kolejnych 15 spotkań.

W sezonie 2006/2007 również grał w serii turniejów International Open Series. Trzykrotnie grał w finale. Po raz pierwszy w finale w tym sezonie zagrał już w turnieju I, gdzie przegrał z Munraj Palem 3-6. Drugi występ w finale zakończył się powodzeniem - w turnieju V pokonał Ashleya Wrighta 6-3. Trzeci finał w tym sezonie to porażka z Jamesem McBainem 4-6. Dzięki dobrym występom w tym sezonie, Maflin w rankingu PIOS zajął pierwsze miejsce, co umożliwiło mu wejście do Main Touru w kolejnym sezonie.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Kurt Maflin w gronie profesjonalistów grywa od 2001 roku. Po raz pierwszy do światowej czołówki wszedł dzięki wygranej w English Open Championship.

Po raz drugi do Main Touru wszedł dzięki zwycięstwu w rankingu PIOS w sezonie 2006/2007. W sezonie 2007/2008 miał miejsce najlepszy dotychczas występ tego zawodnika. W kwalifikacjach do turnieju Masters 2008 doszedł do finału, który jednak przegrał. Pokonał kolejno Gerarda Greene'a 4-2, Judda Trumpa 5-4, Andrew Higginsona 5-4, Lianga Wenbo 5-0, Jimmy'ego White'a 5-4. W finale przegrał jednak z Barrym Hawkinsem 4-6.

W 2010 roku zwyciężył w turnieju EBSA European Play-Offs, co umożliwiło mu powrót do Main Touru w sezonie 2010/2011. Sklasyfikowany został wtedy na 86 pozycji w światowym rankingu.

W czerwcu 2010 w turnieju inauguracyjnym serii Players Tour Championship rozegranym w Sheffield, Kurt Maflin wbił pierwszego w karierze breaka maksymalnego (147 punktów) w meczu pierwszej rundy rozegranym przeciwko Polakowi, Michałowi Zielińskiemu.

Sezon 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

W kwalifikacjach do turnieju Shanghai Masters 2010 odpadł już w pierwszej rundzie przegrywając z Kyrenem Wilsonem 2-5.

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

W turnieju PTC Gdynia Open doszedł do ćwierćfinału przegrywając z Jamiem Burnettem 2:4

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

W Mistrzostwach Świata zaczął od drugiej rundy kwalifikacji, ostatniej 96-ki, gdzie grając przeciwko Danielowi Wellsowi atakował trzeciego w swojej karierze brejka maksymalnego. Przy wyniku 134 pudłuje różową bilę[2]. Ten mecz ostatecznie wygrał 10-7. Jednak w trzeciej rundzie trafia na Andrew Higginsona i kończy swoją rywalizację w turnieju przegrywając 3-10.

W sezonie 2013/14 wbił 16 brejków stupunktowych i na koniec sezonu posiada na swoim koncie 91 break'ów stupunktowych w profesjonalnej grze[3].

Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Amatorskie[edytuj | edytuj kod]

  • Challenge Tour 2002/2003 - turniej IV
  • IBSF World Championship, 2006
  • International Open Series 2006/2007 - turniej V
  • EBSA European Play-Offs, 2010

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  2. Kwalifikacje MŚ: koniec kariery Steve’a Davisa, Maflin dwie bile od „maksa” (pol.). Onet sport, 2014-04-11. [dostęp 2014-04-13].
  3. Kurt Maflin - Season 2013/2014 (ang.). CueTracker - Snooker Database. [dostęp 2014-04-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]