Kustrzebka pęcherzykowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kustrzebka pęcherzykowata
Kustrzebka pęcherzykowata: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina kustrzebkowate
Rodzaj kustrzebka
Gatunek kustrzebka pęcherzykowata
Nazwa systematyczna
Peziza vesiculosa Bull.
Herb. Fr. 10: tab. 457, fig. 1 (1790)
2005-05-03 Peziza vesiculosa.jpg

Kustrzebka pęcherzykowata (Peziza vesiculosa Bull.) – gatunek grzybów z rodziny kustrzebkowatych (Pezizacae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Peziza, Pezizaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Synonimów nazwy naukowej ma ponad 30. Niektóre z nich[2]:

  • Aleuria vesiculosa (Bull.) Gillet 1881
  • Galactinia vesiculosa (Bull.) 1953
  • Helvella vesiculosa (Bull.) Bolton
  • Peziza isochroa (Pers.) Sacc. 1889
  • Pustularia vesiculosa (Bull.) Fuckel 1870
  • Scodellina vesiculosa (Bull.) Gray 1821

Morfologia[edytuj]

Owocnik

O średnicy 4-8 cm, czasami nawet do 15 cm. Początkowo jest kulisty i długo utrzymuje taki kształt. W czasie dojrzewania zarodników otwiera się i rozpłaszcza. Jego zewnętrzna powierzchnia ma barwę od białawej do beżowej i jest delikatnie szorstka, łuseczkowata i delikatnie popękana. Powierzchnia wewnętrzna jest gładka, o barwie od bladocielistej do brązowej[3][4].

Miąższ

Bardzo cienki, kruchy, jasnoochrowobiaławy, nie zmienia barwy po uszkodzeniu. Bez wyraźnego zapachu i smaku[3].

Zarodniki

Wysyp zarodników biały do białokremowego. Zarodniki bezbarwne, gładkie, eliptyczne, o rozmiarach 88–24 × 10–14 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Notowana jest w Ameryce Północnej, Południowej, Europie, Azji, Australii i Nowej Zelandii[5]. W Polsce jest dość pospolita[4].

Wyrasta w ogrodach, przy drogach, na polach, na kompoście, na żyznej, nawożonej ziemi. Pojawia się od wiosny do jesieni[4].

Znaczenie[edytuj]

Saprotrof. Nie jest trująca, jednak ze względu na brak smaku oraz miejsce występowania uważana jest za grzyb niejadalny[4].

Gatunki podobne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-12-16].
  3. a b c J. Breitenbach, F. Kraenzlin – Fungi of Switzerland 1 – Acomycota (1981)
  4. a b c d e Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2016-01-10].