Labrador retriever

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: Labrador Retriever (singel).
Labrador retriever
Ilustracja
Inne nazwy Labrador Retriever (według nomenklatury FCI i ZKwP), dawniej pies św. Jana[1]
Kraj patronacki Kanada
Kraj pochodzenia Kanada[2]
Wymiary
Wysokość 56–57 cm (psy)[3]
54–56 cm (suki)[3][4]
Masa 29,5–36 kg (psy)
25–32 kg (suki)
(Uwaga: wagę podano według wzorca AKC; wzorzec FCI nie podaje wagi)
Klasyfikacja
FCI Grupa VIII, Sekcja 1
wzorzec nr 122
AKC Sporting
ANKC Grupa 3 (Gundogs)
CKC Grupa 1 – Sporting Dogs
KC(UK) Gundog
NZKC Gundog
UKC Grupa 4 – Gun Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Labrador retrieverrasa psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty[5]. Podlega próbom pracy[6].

Labrador o umaszczeniu biszkoptowym.

Nazwa rasy pochodzi od półwyspu Labrador w Kanadzie (pomimo tego, iż psy te w rzeczywistości pochodzą z Nowej Fundlandii) oraz od angielskiego czasownika "to retrieve" (przynosić), co wiąże się z zadaniami, jakie spełniają w myślistwie.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi z południa Nowej Fundlandii. W XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących). Nazywane były psami św. Jana[7]. Do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1870 lord Malmesbury[8] (błędnie nazywając je "psami z Labradoru"), który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii.

To właśnie dzięki brytyjskim próbom hodowli, podejmowanym między innymi przez Earla Malmesbury (1778-1841), ukierunkowanym konsekwentnie na zdolności łowieckie rasy, stała się ona popularna wśród polującej szlachty. Dnia 7. lipca 1903 rasa Labrador Retriever została oficjalnie uznana jako rasa samodzielna przez angielski klub kynologiczny.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wzorzec rasy[edytuj | edytuj kod]

Labrador o umaszczeniu czarnym
Labrador o umaszczeniu czekoladowym
  • Oczy: Średniej wielkości; o inteligentnym, łagodnym wyrazie; brązowe lub orzechowe.
  • Uszy: Niezbyt duże ani ciężkie, przylegające ściśle do głowy, osadzone dość daleko z tyłu.
  • Zgryz: Szczęka i zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tj. górny rząd siekaczy przykrywa rząd dolny, stykając się z nim.
  • Szyja: Gładka, mocna, osadzona w poprawnie ustawionych łopatkach.
  • Kończyny przednie: Łopatki długie, ustawione ukośnie. Kończyny przednie o mocnym kośćcu, od łokcia do podłoża proste, zarówno widziane z przodu, jak i z boku.
  • Tułów: Klatka piersiowa szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Prosta górna linia. Szerokie, silne, mocne lędźwie.
  • Umaszczenie:
    • czarne
    • biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego)
    • czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej)
  • Sierść: Cecha charakterystyczna; krótka, gęsta, przylegająca, niefalista, twarda w dotyku. Nieprzepuszczający wilgoci podszerstek.
  • Łapy: Okrągłe, zwarte; dobrze wysklepione palce i poprawnie rozwinięte opuszki. Krótkie pazury nie wyrastają poza linię łapy[4].
  • Ogon: Cecha charakterystyczna; bardzo gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", pokryty krótkim, grubym, gęstym włosem.
  • Kończyny tylne: Zad dobrze wykształcony, nieopadający w kierunku ogona; dobrze kątowane stawy skokowe, krowia postawa w najwyższym stopniu niepożądana.
  • Wrażenie ogólne: Mocnej budowy, zwarty, bardzo aktywny; szeroka czaszka, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione, lędźwie i kończyny tylne mocne i szerokie.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Labrador retriever to rasa psów żywiołowych, skorych do zabawy, także z innymi psami. Stworzone do pracy w wodzie i aportowania, potrzebują bezpośredniego kontaktu w pracy z człowiekiem. Lubią towarzystwo ludzi. Dobrze tolerują dzieci i są cierpliwe w kontaktach z nimi[1].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie był użytkowany jako pies myśliwski, aportujący postrzałki, głównie ptaki. Jedną z cech labradora jest umiejętność zapamiętania miejsca upadku kilku postrzelonych ptaków i następnie zaaportowanie jednego po drugim do myśliwego.

Ze względu na umiejętność współpracy z człowiekiem, labradory są współcześnie wykorzystywane w różnych dziedzinach, niezwiązanych z łowiectwem, takich jak:

  • psy ratownicze (gruzowiskowe, lawinowe i do ratownictwa wodnego),
  • przewodnicy ociemniałych,
  • psy rodzinne, sprawdzające się także w sportach kynologicznych,
  • psy wykorzystywane w terapii chorych,
  • psy policyjne wykorzystywane do wykrywania narkotyków,
  • psy wykorzystywane przez straż pożarną w grupach poszukiwawczo-ratunkowych.
  • psy wykorzystywane przez Służbę Celną do wykrywania wyrobów tytoniowych i narkotyków

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Według liczby psów oficjalnie zarejestrowanych w organizacjach kynologicznych labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii, USA i Polsce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Eva-Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2011, s. 203. ISBN 978-83-7763-334-2.
  2. Labrador Retriever History & Training/Temperament - American Kennel Club, www.akc.org [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  3. a b Labrador retriever (pol.). Związek Kynologiczny w Polsce. [dostęp 2016-02-29].
  4. a b David Taylor: Księga psów. s. 58-59.
  5. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 156.
  6. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 316.
  7. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies... s. 109.
  8. Palmer 1995 ↓, s. 112.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 201. ISBN 83-7073-122-8.
  • Brigitte Rauth – Widmann "Labrador" – poradnik opiekuna, Wydawnictwo RM, Warszawa 2006
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.