Landseer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rasy psa. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Landseer.
Landseer
Landseer.jpg
Landseer – ok. 2 lata
Kraj patronacki Niemcy/Szwajcaria
Kraj pochodzenia Kanada
Wymiary
Wysokość psy 72–91 cm,
suki 67–72 cm
Klasyfikacja
FCI grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 226[1]
Wzorce rasy
FCI

Landseerrasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana w Kanadzie z nowofundlanda, uznawana przez część organizacji kynologicznych za jego biało-czarną odmianę, a przez Międzynarodową Federację Kynologiczną uznana za odrębną rasę – w klasyfikacji FCI określona nazwą „Landseer (Continental-European type – E.C.T.)”. Zwierzęta z tej rasy są dobrze przystosowane do pływania. Cechuje je pasja do wody.

Nazwa rasy pochodzi od nazwiska malarza Edwina Henry'ego Landseera, który malował obrazy z wizerunkami psów tej rasy.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Geneza tej rasy sięga XVIII wieku, kiedy to rybacy baskijscy i portugalscy przywozili swoje psy na Nową Fundlandię. Z mieszania się tych psów z miejscowymi rasami powstała nieistniejąca współcześnie rasa o nazwie St. John's dog, prawdopodobnie bezpośredni przodek nowofundlanda i landseera.

Obraz Edwina Landseera – „A Distinguished Member of the Humane Society”

Nowofundland był początkowo hodowany w odmianie jednobarwnej i w łaciatej. Z tej drugiej wyselekcjonowano wyższego i lżejszego landseera o biało-czarnym umaszczeniu[2], delikatniejszym włosie oraz bardziej graniastej i prostej głowie[3].

Do Europy landseery zostały przywiezione przez rybaków z Francji i Anglii. Rasa została spopularyzowana przez Anglików, którzy ustanowili wzorzec rasy i u których rasa cieszyła się dużym uznaniem za wierność i ciętość.

Popularności dodał jej Sir Edwin Landseer, który malował portrety landseerów, m.in. obraz zatytułowany „A Distinguished Member of the Humane Society” (Godny członek ludzkiej społeczności[3]) z 1838 roku – rozpowszechniony w tysiącach reprodukcji.

Zalety landseerów – zwłaszcza ich skłonność do obrony słabszych, głównie dzieci – były opisywane przez wielu poetów, m.in. przez lorda Byrona.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Landseer sprawia wrażenie dużego, silnego, harmonijnie zbudowanego psa. Jest wyższy i lżejszy niż nowofundland. Dotyczy to szczególnie samców[1]. Głowa bardzo masywna. Długość kufy równa jej szerokości. Szyja jest gruba i muskularna. Ogon silny, obficie owłosiony, w spoczynku noszony nisko, na końcu lekko zakrzywiony. Łapy duże. Palce są połączone błoną pławną sięgającą prawie do ich końców[2].

Szata[edytuj | edytuj kod]

Z wyjątkiem głowy włos długi i gęsty; w dotyku delikatny; między włosem okrywowym przebija podszerstek, ale nie tak gęsty jak u czarnych nowofundlandów; dopuszczalny lekko falisty włos okrywowy na grzbiecie i udach; szata zaczesana pod włos powinna wracać do naturalnego położenia.[potrzebne źródło]

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie to wyraźna biel o rozrzuconych czarnych łatach na tułowiu i zadzie; szyja, przedpiersie, brzuch, nogi i ogon powinny być białe; głowa czarna; wysoce pożądane w hodowli są białe symetryczne znaczenia na kufie z zachodzącą na czoło niezbyt szeroką strzałką; występujące czarne cętki na białym tle nie są jeszcze wadą, ale należy unikać ich w hodowli.[potrzebne źródło]

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Landseer – pies ratowniczy

Landseery są wodołazami, wybitnymi pływakami – cechuje je pasja do wody[3]. Początkowo pomagały rybakom, pełniły też rolę psa-towarzysza[2]. Współcześnie są wykorzystywane głównie w ratownictwie wodnym (podobnie jak nowofundland), także jako pies stróżujący i towarzyszący.

Landseery uratowały wielu ludzi od utonięcia[3].

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce rasa jest bardzo rzadka. W 2007 roku zarejestrowanych było 26 jej przedstawicieli.[potrzebne źródło]

Klasyfikacja FCI[edytuj | edytuj kod]

W 1959 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała landseera za odrębną rasę psa. W 1960 roku zatwierdzono jej wzorzec[3].

W klasyfikacji FCI została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego[4]. Landseery nie podlegają próbom pracy[1].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Oczekiwana długość życia około 11 lat[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wzorzec rasy nr 226 (FCI Standard N° 226) (pdf) (pol.), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy [Encyclopedia of the dog]. (tłum.) Marcin Gorazdowski. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 257. ISBN 83-7079-672-0.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 D. Najmanova, Z. Humpal: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987, s. 88–89.
  4. Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy [Encyclopedia of the dog]. (tłum.) Marcin Gorazdowski. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 300. ISBN 83-7073-122-8.
  • D. Najmanova, Z. Humpal: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987.