Lanckorońscy (rodzina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lanckorońscy – rodzina pochodzenia frankistowskiego. Nazwisko wzięli od miejscowości Lanckorona w powiecie kamienieckim dawnego województwa podolskiego. Wywód genealogiczny od Icka Lejbowicza (ok. 1735-?) z Lanckorony, który po chrzcie w katedrze lwowskiej w 1760. przybrał nazwisko „Lanckoroński”. Przed 1775 wraz z żoną Klarą (ok. 1737-?), córka Arona, przeniósł się do Warszawy, gdzie urodzili się jego potomkowie. Współcześnie istniał również o tym nazwisku Moszko Lanckoroński z Rohatyna. Rodzina szybko weszła w szeregi warszawskiego mieszczaństwa, zrywając z czasem z typowymi dla tego kręgu małżeństwami w obrębie dawnych wyznawców sekty Franka.

Przedstawiciele rodu[edytuj | edytuj kod]

Koligacje rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Lanckorońscy byli spokrewnieni z następującymi rodzinami: Brzezińskimi (frankiści), Frölich, Dębowskimi (wcześniej Lipmanowicz, frankiści), Jeziorańskimi (frankiści) i Tatarkiewiczami.

Varia[edytuj | edytuj kod]

Istniała szlachta odwieczna o tymże nazwisku, które wzięła od Lanckorony koło Wadowic, a jej potomkowie założyli miasteczko Lanckoronę koło Kamieńca Podolskiego. Ród ten wymarł w gałęziach szlacheckiej i hrabiowskiej. Spadkobiercami nazwiska hrabiowskiego rodu Lanckorońskich są przedstawiciele rodu książęcego Lubomirskich. W Polsce w 2004 istniało 37 osób o nazwisku Lanckoroński. Na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie przetrwało kilka tablic i grobów Lanckorońskich z XIX w., potomków frankistowskiego rodu, jednakże mocno podniszczonych i zaniedbanych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Choiński-Jeske Teodor, Neofici polscy. Materiały historyczne, Warszawa 1904, s. 85.
  • Dzierżanowski Wiktor, Przewodnik warszawski informacyjno-adresowy na rok 1870, Warszawa 1870, s. 203-204.
  • Kraushar Aleksander, Frank i frankiści polscy 1726-1816. Monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych…, Kraków 1895, t. 1, s. 328, 349.
  • Małachowski-Łempicki Stanisław, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738–1821 poprzedzony zarysem historji wolnomularstwa polskiego i ustroju Wielkiego Wschodu Narodowego Polskiego, Kraków 1929, s. 231.
  • Nekrologi „Kuriera Warszawskiego” 1821-1939. Oprac. Andrzej Tadeusz Tyszka, t. 1-3, Warszawa 2001-2007 (do 1858).
  • Rymut Kazimierz, Słownik nazwisk używanych w Polsce na początku XXI wieku, Kraków 2004.