Larbi Ben Barek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Larbi Benbarek
العربي بن مبارك
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1914
Casablanca
Data śmierci 16 września 1992
Wzrost 178 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1934–1935 Idéal Club Casablanca
1935–1938 US Marocaine
1938–1939 Olympique Marsylia
1940–1945 US Marocaine
1945–1948 Stade Français Paryż 69 (43)
1948–1953 Atletico Madryt 113 (56)
1953–1955 Olympique Marsylia 32 (13)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1935–? Maroko ? (?)
1938–1954 Francja 19 (3)

Larbi Ben Barek lub Larbi Benbarek (ur. 16 czerwca 1914 w Casablance, zm. 16 września 1992) – francuski piłkarz pochodzący z Maroka. W trakcie swojej kariery grał w takich klubach jak: USM Casablanca, Olympique Marsylia, Stade Français Paryż, Atlético Madryt. Na Półwyspie Iberyjskim kibice nadali mu przydomek „Pie de Dios” (hiszp.: Boska Stopa)[1], nazywano go też "Czarną Perłą". 17-krotny reprezentant Francji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jego grę wysłannik tygodnika sportowego „Raz, Dwa, Trzy” na mecz Polska-Francja (0:4), rozegrany 22 stycznia 1939 na paryskim Parc des Princes, opisywał następująco:

"... Musimy podkreślić przede wszystkim niebywałą klasę Araba Ben Barka. Był on w ciągu całego meczu na wszystkich niemal pozycjach. Bez niego drużyna francuska i tak mecz by wygrała, lecz różnicą jednej bramki. Ben Barek nie tylko prowadził swój atak, lecz pilnował skuteczniej Wodarza, niż odkomenderowany specjalnie do tego pomocnik. Jego kombinacje z Astonem i Veitante należały do wielkiej klasy...".

Lata wojny sprawiły, że nie mógł on w pełni rozwinąć swojego talentu ani zyskać europejskiego rozgłosu, jednak później wrócił do futbolu. 7 kwietnia 1946 reprezentacja Francji wygrała z Czechosłowacją, a 19 maja zwyciężyła Anglię 2:1. Pokonani mieli w składzie takich zawodników, jak Matthews, Wright czy Lawton i reprezentowali światową czołówkę światową. Ben Barek był zawodnikiem bardzo szybkim, zwinnym, bardzo trudnym do zatrzymania. Znany był z opanowania piłki, potrafił stosować dokładne, kilkunastometrowe podania oraz przewidywać wypadki na boisku.

Występował w dobrych zespołach, jednak nigdy nie udało mu się wywalczyć mistrzostwa czy Pucharu Francji. W roku 1950 i 1951 wraz z Atlético Madryt zdobył mistrzostwo La Liga, a w 1951 także Superpuchar Hiszpanii[2]. Pod koniec kariery po długiej przerwie wystąpił w meczu, w którym Francja pokonała 3:1 ówczesnego mistrza świata, zespół RFN.

Zmarł w swoim domu 16 września 1992 roku. 8 czerwca 1998 roku FIFA przyznała mu pośmiertnie w Paryżu Medal Orderu Zasługi.

Po jego śmierci w 1992 roku Pelé powiedział o Benbarku: "Jeżeli ja byłem królem futbolu, to on był jego bogiem"[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marcin Kornak, Pierwsza gwiazda z Czarnego Lądu: Larbi Benbarek, „Nigdy Więcej”, 20, 2012, ISSN 1428–0884.
  2. Marcin Kornak, Pierwsza gwiazda z Czarnego Lądu: Larbi Benbarek, „Nigdy Więcej”, 20, 2012, ISSN 1428–0884.
  3. Z cyklu 'Nieznani, a szkoda': Larbi Ben Barek, „Z czuba” [dostęp 2017-10-02] (pol.).