Gerard Wodarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gerard Wodarz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1913
Bismarckhütte, Niemcy
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1982
Chorzów, Polska
Wzrost 171 cm
Pozycja lewoskrzydłowy
Kariera juniorska
Lata Klub
1926–1929 Ruch Hajduki Wielkie
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1929–1939 Ruch Hajduki Wielkie/Chorzów 184 (51)
1939–1941 Bismarckhütter SV
1945 RAF Newton Notts
1945–1946 Fraserburgh FC
1946–1947 Ruch Chorzów 0 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1932–1939 II Rzeczpospolita Polska 28 (9)
1936 II Rzeczpospolita Polska IO 3 (4[a])
W sumie: 31 (13)
Kariera trenerska
Lata Klub
1949 Unia Chorzów
1950–1954 Górnik Zabrze
1954–1978 Górnik Zabrze (młodzież)
Górnik Świętochłowice
Stal Zabrze
1957–1958 ŁTS Łabędy
1961 Ruch Chorzów

Gerard Wodarz (ur. 10 sierpnia 1913 w Bismarckhütte, zm. 8 listopada 1982 w Chorzowie) – piłkarz, lewoskrzydłowy napastnik, reprezentant Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Szkoły Kupieckiej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), jako siedemnastolatek rozpoczął pracę w charakterze gońca w Klubie Sportowym Ruch Wielkie Hajduki[1].

W barwach Ruchu Wielkie Hajduki, występował w latach 1926–1939 oraz 1946–1947. Był, obok Ernesta Wilimowskiego i Teodora Peterka, członkiem jednego z najlepszych w historii klubu ataku. W 184 meczach strzelił 51 bramek, pięciokrotnie zdobywając mistrzostwo Polski (1933–1936 i 1938).

W wieku 18 lat grał już w reprezentacji Polski, nazywany „złotym skrzydłem Ruchu”, był najlepszym lewoskrzydłowym w polskim piłkarstwie lat trzydziestych[2].

W reprezentacji w latach 1932–1939 rozegrał 31 spotkań – debiutował 2 października 1932 w meczu z Rumunią w Budapeszcie. Pięć z łącznej puli 13 bramek strzelił na olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku. Grał również w słynnym meczu z Brazylią w Strasburgu na mistrzostwach świata w 1938, gdzie świetnie asystował Ernestowi Wilimowskiemu, który jako pierwszy strzelił 4 bramki w jednym meczu MŚ.

Od 1936 roku powołany do wojska, do służby w 75 Pułku Piechoty w Chorzowie. Zwolniony do rezerwy tydzień przed wybuchem wojny, ponownie włożył polski mundur i walczył w kampanii wrześniowej[3].

Podobnie jak wielu jego kolegów po wybuchu II wojny światowej grał w Bismarckhütter Sport Verein[3].

W 1941 roku przymusowo wcielony do Wehrmachtu. W 1944 dostał się do niewoli amerykańskiej w Normandii, skąd trafił do Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii, gdzie powrócił do gry w piłkę nożną: RAF Newton Notts (1945) i szkockim Fraserburg (1945–1946)[3].

W 1946 wrócił do Chorzowa, podjął pracę w księgowości huty „Batory” w Chorzowie, gdzie pracował do 1976 roku. Przez dwa lata jeszcze bronił barw Ruchu. Studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie. Jako trener prowadził drużyny na Górnym Śląsku – Górnika Świętochłowice, GKS Łabędy, Stal, a także Górnika Zabrze, jednak bez znaczących sukcesów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mecz z Norwegią w ramach IO 1936 wliczono do powyższej kategorii A.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wryk 2015 ↓, s. 628.
  2. Wojciech Todur: Legenda Ruchu Chorzów, jakiej dotąd nie znaliście (pol.). gazeta.pl, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-19].
  3. a b c Wryk 2015 ↓, s. 629.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 628-629. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]