Loblaw Companies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Loblaw Companies
Państwo  Kanada
Siedziba Brampton, Ontario
Data założenia 1900 (pierwszy sklep),

1956 (korporacja)

Forma prawna spółka akcyjna
Prezes Galen G. Weston
Zatrudnienie 130 000
Giełda TSX
Symbol akcji L
Dane finansowe
Kapitał zakładowy 7,8 mld[1] CAD
brak współrzędnych
Strona internetowa

Loblaw Companies Limited – największa w Kanadzie sieć handlu detalicznego produktami spożywczymi. Jednocześnie największa w ogóle sieć detaliczna i największy w Kanadzie pracodawca.

Na konto firmy Loblaw sprzedaje żywność blisko 1900 dużych, afiliowanych sklepów samoobsługowych o różnych nazwach, a ściśle podlega jej 9 tysięcy sklepów mniejszego formatu. Loblaw szczyci się najwyższymi wskaźnikami rocznej sprzedaży – na poziomie 30 mld dol. (2007). Zatrudnia (włącznie z niepełnymi etatami) ponad 130 tys. ludzi.

W różnych prowincjach posługuje się regionalnymi nazwami swych filii: Westfair Foods (zach. Kanada i płn. Ontario), National Grocers (płd. Ontario) i Atlantic Wholesalers Ltd. (prowincje atlantyckie).

Pod nazwą Loblaw nie działa żaden sklep, pod marką Loblaws – 68 supermarketów (głównie w Ontario i Quebeku), zaś cała reszta to sklepy podległych sieci, które zatrzymały swoje dawne szyldy, np. Dominion, Maxie & Cie, Zehrs, Fortinos, SuperValu, Freshmart, No Frills, Indepentent. W sklepach tych klient znajdzie rozmaite asortymentowo produkty oraz dwie własne marki Loblawa – no name i President’s Choice, które wyróżniają towary wyprodukowane na wyłączność.

Loblaws Groceteria (po prawej) w Toronto w 1934

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ojcem supermarketowej rewolucji w Kanadzie był Theodore P. Loblaw, który swój pierwszy sklep otworzył w 1900 w Toronto. Po 10 latach miał już ich 158 w ramach sieci Loblaws Groceteria Company. W 1947 rodzinna firma George Weston Limited przejęła pakiet kontrolny i została największą siecią sklepów spożywczych w kraju. Spółka rodziny Westonów (drugiej najbogatszej w kraju) kontroluje dziś 63% udziałów. Jednego ze źródeł sukcesu upatruje się w zastosowaniu silnej integracji pionowej biznesowych podmiotów – np. sklepy Westonów sprzedawały pieczywo, które nie tylko pochodziło z własnego wypieku, ale również zawierało cukier z własnych rafinerii.

Restrukturyzacja[edytuj | edytuj kod]

Za najpoważniejszego konkurenta Loblaw uważa sieci amerykańskie, a zwłaszcza zadomowiony w Kanadzie Wal-Mart. Panika w obozie kanadyjskim wybuchła w chwili, kiedy Wal-Mart zaczął kilka lat temu otwierać w swych hipermarketach potężne sekcje z tanią żywnością. Ogłosił wówczas, że importuje do Kanady swój format zwany Supercenter, a więc taki sklep, z którego klient nie musi iść nigdzie indziej, bo pod jednym dachem dostępne jest wszystko w każdym asortymencie.

Loblaw, który przez trzy dekady bezskutecznie próbował podbić rynek amerykański – postanowił kontratakować podobnym formatem, ale nie miał go zbyt wiele, Np. na wschodzie jedyne hipermarkety znajdowały się w Quebeku (Maxi & Cie). Zapadła zatem decyzja, aby przeszczepić na resztę kraju pomysły z zachodnich prowincji, gdzie filia Westfair Foods Ltd. zarządzała siecią Superstore. Na tej bazie Loblaw podjął decyzję powołania “prawdziwie kanadyjskiej” sieci Real Canadian Superstore – hipermarketów mogących stawić czoła Wal-Martowi.

Z biegiem czasu wszystkie największe kubaturowo sklepy Loblawa będą nazywać się Real Canadian Superstore, aby konsument lokalny nie miał wątpliwości, kto jest kto[2]. Przekształcenie sklepów spożywczych w centra wielobranżowe wzorem Wal-Martu, odbiło się – zdaniem wielu klientów – na obniżeniu standardów Loblawa[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Canadian Encyclopedia [1][2]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]