Lotniskowce typu Colossus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lotniskowce typu Colossus
HMS Glory SLV Green 1946.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Wielka Brytania
Użytkownicy  Armada de la República Argentina
 Royal Australian Navy
 Marinha do Brasil
 Marine nationale
 Koninklijke Marine
 Royal Canadian Navy
 Royal Navy
Wejście do służby grudzień 1944
Planowane okręty 16
Zbudowane okręty 10
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 13 600 t
Długość 212 m
Szerokość 24 m
Zanurzenie 7,2 m
Napęd 3 turbiny parowe o mocy 40 000 KM
Prędkość 25 węzłów
Załoga 1300
Uzbrojenie 30 dział 40 mm
Wyposażenie lotnicze 48 samolotów

Lotniskowce typu Colossusbrytyjskie lotniskowce lekkie, które zaczęły wchodzić do służby w grudniu 1944 roku. Planowano zbudować 16 jednostek tego typu, jednak do służby ostatecznie weszło tylko 10.

Dwa z okrętów tego typu HMS "Perseus" i HMS "Pioneer" zostały zbudowane jako "okręty warsztatowe" do naprawy i obsługi samolotów, budowa następnych pięciu okrętów została na pewien czas zatrzymana i ostatecznie zostały one zbudowane jako typ Majestic, szósty planowany "Majestic" nigdy nie został dokończony. Większość okrętów została w późniejszym czasie sprzedana do krajów Wspólnoty Brytyjskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zatopienie pozbawionych osłony powietrznej brytyjskich okrętów HMS "Prince of Wales" i "Repulse" przez japońskie samoloty w czasie tzw. bitwy pod Kuantanem było symbolicznym końcem "ery pancerników" i oznaczało początek nowej ery w wojnach morskich, w której lotnictwo morskie miało odgrywać znaczącą rolę, co pociągnęło za sobą zwiększenie zapotrzebowania na nowoczesne lotniskowce.

Flota brytyjska odczuwała brak odpowiedniej liczby lotniskowców – w momencie wybuchu II wojny światowej Royal Navy posiadała na stanie "lotniskowce floty" (tradycyjne, duże i kosztowne w produkcji), w późniejszym czasie wprowadzono do użycia także znacznie tańsze w wykonaniu i utrzymaniu lotniskowce eskortowe. "Dużych" lotniskowców było zawsze za mało, a eskortowe były przeznaczone do innych zadań (osłona konwojów morskich). Małe i stosunkowo powolne lotniskowce eskortowe nie nadawały się do zadań stawianych przed tradycyjnymi lotniskowcami, a w dodatku na ich budowę potrzebne były duże statki handlowe, które wykorzystywano do innych zadań. W tej sytuacji zaproponowano konstrukcję zupełnie nowej klasy okrętów – "lotniskowców lekkich", mniejszych rozmiarem od tradycyjnych dużych okrętów tego typu, ale bazowanych na typie Illustrious.

Pierwsze cztery "Kolosy" zostały ukończone w grudniu 1944 i zostały natychmiast wysłane na Daleki Wschód, ale żaden z nich nie wziął udziału w wojnie. Po II wojnie światowej okręty tego typu pozostały w służbie brytyjskiej i wzięły udział w wojnie koreańskiej.

Brazylijski "Minas Gerais", dawny HMS "Vengeance", w latach 80.

Wiele okrętów typu Colossus zostało w późniejszym czasie sprzedanych do innych państw, gdzie niektóre z nich służyły aż do lat 90. XX wieku.

Lista okrętów klasy Colossus[edytuj | edytuj kod]

  • HMS "Colossus" – wypożyczony, a później sprzedany do Francji, gdzie służył pod nazwą Arromanches, złomowany w 1978.
  • HMS "Glory" – złomowany w 1961.
  • HMS "Ocean" – złomowany w 1962.
  • HMS "Perseus" – wodowany pod nazwą "Edgar", ale po wejściu do służby przemianowany na Perseus w 1945, złomowany w 1958.
  • HMS "Pioneer" – początkowo "Ethalion"; później "Mars", ostatecznie "Pioneer", złomowany w 1954.
  • HMS "Theseus" – złomowany w 1962.
  • HMS "Triumph" – złomowany 1981.
  • HMS "Venerable" – w 1948 sprzedany do Holandii, gdzie służył jako "Karel Doorman II", następnie sprzedany ponownie do Argentyny, gdzie otrzymał nazwę ARA "Vienticinco de Mayo", w 2006 został odholowany do Indii, gdzie najprawdopodobniej został złomowany
  • HMS "Vengeance" – służył w Royal Australian Navy w latach 1953–1955, w 1956 sprzedany do Brazylii, gdzie służył pod nazwą NAeL "Minas Gerais", wycofany ze służby w 2001, złomowany w 2004
  • HMS "Warrior" – wypożyczony do Royal Canadian Navy, zwrócony do Royal Navy w 1956, sprzedany do Argentyny w 1958 gdzie służył jako "Independencia", złomowany w latach 70.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]