Lubelskie Zagłębie Węglowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lubelskie Zagłębie Węglowe (LZW)zagłębie typu paralicznego, tzn. powstałego w zapadlisku na przedpolu fałdowań górotwórczych, we wschodniej Polsce, na terenie na Wyżynie Lubelskiej w województwie lubelskim, w lewym dorzeczu Bugu. Jest przedłużeniem Lwowsko-Wołyńskiego Zagłębia Węglowego znajdującego się na Ukrainie i ciągnie się od granicy kraju do Radzynia Podlaskiego. Obejmuje obszar 4 tys. km2 , długość 180 km, szerokość ok. 22 km[1].

Złoża[edytuj]

Państwowy Instytut Geologiczny przyjmuje ok. 9100 km² jako obszar o zdefiniowanych perspektywach złożowych, które mają grubość nadkładu od 360 do ponad 1000 m[2]. Złoża rezerwowe rozpoznane szczegółowo Lubelskiego Zagłębia Węglowego zajmują obszar 340 km², a złoża rozpoznane wstępnie 610 km². Zasoby bilansowe węgli w LZW, stanowią około 21,5% polskich zasobów bilansowych węgla kamiennego[2]. Według Państwowego Instytutu Geologicznego na LZW jest 11 udokumentowanych złóż węgla kamiennego o zasobach wynoszących 9260 mln ton, z których tylko 1 złoże jest zagospodarowane (799 mln ton)[3]. W zagłębiu działają obecnie dwie kopalnie: KWK Bogdanka (uruchomiona w 1982 r.) oraz Kopalnia K-2 w Stefanowie[4].

Zagłębie Lubelskie ma kształt długiego na 180 km i szerokiego na 20–40 km pasa rozciągającego się od północnego zachodu na południowy wschód. Powierzchnia zagłębia wynosi ok. 9,1 tys. km², jednak obszar o znaczeniu użytkowym jest o połowę mniejszy[5]. Węgiel występuje w utworach karbonowych, w szeregu pokładów o miąższości od 0,9 m do 2 m. Eksploatacja złóż natrafia na trudności techniczne wynikające z budową geologicznej obszaru, na którym występują cztery obfite warstwy wodonośne[4].

Pod względem użytkowym wyróżniają się okolice Łęcznej w centralnym rejonie węglowym (CRW), w którym udokumentowano dziewięć złóż. Na północny zachód od CRW udokumentowano cztery złoża Północnego Rejonu Węglowego w rejonie wsi Ostrów i Kolechowice, na południowy wschód od CRW rozpoznano złoże Południowego Rejonu Wêglowego w rejonie Chełma, a w rejonie Sawina i Orzechowa opisano Wschodni Rejon Węglowy[5].

Historia[edytuj]

Lubelskie Zagłębie Węglowe jest najpóźniej zagospodarowanym górniczo rejonem węglowym w Polsce. Zostało odkryte w wyniku prac geologiczno--poszukiwawczych zainspirowanych hipotezą J. Samsonowicza o możliwości występowania na Wołyniu, Wyżynie Lubelskiej i Podlasiu węgla pod pokładami skał jurajskich i kredowych. W latach 1940. zostało odkryte i zagospodarowane Lwowsko-Wołyńskie Zagłębie Węglowe na terenie Ukrainy, które jest przedłużeniem Zagłębia Lubelskiego w kierunku południowo-wschodnim. Poszukiwania w Polsce rozpoczęto po II wojnie światowej i kontynuowano do 1968 roku, gdy wytyczono zasięg teoretycznego basenu lubelskiego. Te wyniki były podstawą do dalszych prac, których celem było wyznaczenie obszarów najistotniejszych z punktu widzenia eksploatacji surowcowej. W związku z tym po 1968 roku prace poszukiwawczo-rozpoznawcze skoncentrowane były w obszarze między Łukowem, Parczewem, Chełmem, Hrubieszowem i granicą z Ukrainą[5].

W 1989 r. doszło do zatopienia kolejnych dwóch szybów w planowanej drugiej kopalni K-2 (rejon Stefanów).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Lubelskie Zagłębie Węglowe. Encyklopedia WIEM. [dostęp 2015-04-08].
  2. a b Agnieszka Malon, Marcin Tymiński: Węgiel kamienny. Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy, Zakład Geologii Gospodarczej. [dostęp 2011-06-16].
  3. Ochrona środowiska 2013. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-12-04, s. 133. ISSN 0867-3217. Za: Państwowy Instytut Geologiczny
  4. a b Lubelskie Zagłębie Węglowe, Encyklopedia PWN [dostęp 2016-02-02].
  5. a b c Stan rozpoznania i zagospodarowania Lubelskiego Zagłębia Węglowego, [w:] EdytaE. Sermet EdytaE., JerzyJ. Górecki JerzyJ., Podstawowe kryteria możliwoœci podziemnego zgazowania węgla w Lubelskim Zagłębiu Węglowym, „Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energi Polskiej Akademii Nauk nr 83/2012”, 2012, s. 186 [dostęp 2016-07-14] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj]