Lucjan Miładowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucjan Miładowski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1897
Sokołówka koło Grodna
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1975
Edynburg
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy” Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
Stanowiska referent, adiutant
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Krzyża Orła IV Klasy (Estonia)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Lucjan Miładowski (ur. 29 sierpnia 1897 w Sokołówce koło Grodna, zm. 1975) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Lucjan Miładowski był uczestnikiem III powstania śląskiego i członkiem Grupy Wawelberg. W 1923 roku pełnił służbę w 21pułku piechoty w Warszawie[1]. Następnie był referentem w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Adiutant Marszałka Józefa Piłsudskiego. Był uwikłany w sprawę „zaginięcia” generała brygady Włodzimierza Zagórskiego.

Na początku 1935 został przeniesiony w GISZ na stanowisko adiutanta Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[2]. 27 czerwca 1935 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 433.
  2. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 30, 21 marca 1935. 
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 65.
  4. a b Rocznik oficerski 1932
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 9/1934, s. 105
  6. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]