Ludwik Spitznagel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Szpitznagel lub Ludwik Spitznagel ps. U.G.W., U.U.W.(ur. 9 stycznia 1807 w Wilnie, zm. 26 lutego 1827 w Snowie Powiat nowogródzki) – polski poeta epoki romantyzmu, orientalista, tłumacz, poliglota, przyjaciel Juliusza Słowackiego.

Urodził się jako syn profesora Uniwersytetu Wileńskiego Ferdynanda Spitznagela. Studentem owej uczelni został już w wieku 15 lat, studia ukończył zaś w wieku 18 lat (1824). W 1823 roku założył niewielki związek studencki, którego członkowie mieli "kształcić się najusilniej, a szczególnie w matematyce", zwany "Związkiem szpicnaglowskim"[1].

Po ukończeniu w 1826 studiów w Instytucie Orientalnym w Petersburgu, otrzymał nominację na tłumacza w konsulacie rosyjskim w Aleksandrii. Opuszczając Wilno w drodze na placówkę w Aleksandrii, w majątku Rdułtowskich w Snowie, w niewyjaśnionych okolicznościach, zmarł śmiercią samobójczą[2] strzelając sobie „prosto w serce”[3].

Był najbliższym przyjacielem Juliusza Słowackiego; stał się bohaterem i adresatem wielu wierszy jego oraz innych poetów, Zygmunta Karskiego min. Do Ludwika Szpitznagla, Godzina myśli, Kordian czy "Ludwik Spitznagel".

Był krzewicielem orientalizmu. Miał uczyć w Wilnie języków orientalnych Adama Mickiewicza, ale żaden z nich o tym nie wspomina. Znał szesnaście języków obcych (grekę, łacinę, rosyjski, francuski, włoski, niemiecki, angielski, hiszpański, litewski, węgierski, arabski, perski, turecki, hebrajski, aramejski i chaldejski) i rozpoczynał karierę dyplomaty.

Stanisław Burkot w eseju Tajemnice Ludwika Spitznagla[4] wysuwa teorię, że samobójstwo w Snowie było sfingowane w celu ukrycia prawdziwego zadania jakie otrzymał Spitznagel w służbie dyplomacji rosyjskiej. Wraz z Augustem Żabą, również orientalistą i kolegą z Wilna, miał jako tajny agent wspierać powstanie greków przeciw Turcji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wacław Derejczyk: Ludwik Spitznagel. Przyjaciel Juliusza Słowackiego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 1994, s. 85. ISBN 83-85810-34-X.
  • Stanisław Burkot: Uwikłani w Historię. Szkice o literaturze, autorach i utworach z XIX i XX wieku. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej Kraków, 2008, s. 36-57. ISBN 978-86-7271-496-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Ludwik Ferdynand Spitznagel w internetowym Polskim Słowniku Biograficznym

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Kamiński, Polskie związki młodzieży (1804-1831), Warszawa 1963, s. 491.
  2. Samobójstwo w literaturze romantycznej, www.str_12.republika.pl [dostęp 2017-11-25].
  3. Jan Zieliński: Słowacki SzatAnioł. Warszawa: PWN, 2011, s. 42. ISBN 978-83-01-16607-6.
  4. Stanisław Burkot: Tajemnice Ludwika Spitznagla. W: Tomasz Weiss: Prace ofiarowane Henrykowi Markiewiczowi. Kraków-Wrocław: Wydawnictwo Literackie, 1984, s. 113-130. ISBN 83-08-01142-X.