Mandrica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mandrica
Мандрица
ilustracja
Państwo  Bułgaria
Obwód Chaskowo
Gmina Iwajłowgrad
Powierzchnia 27,148 km²
Wysokość 93 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności

52[1][2]
Nr kierunkowy 03665[3]
Kod pocztowy 6585[4]
Tablice rejestracyjne X
Położenie na mapie Bułgarii
Mapa lokalizacyjna Bułgarii
Mandrica
Mandrica
Ziemia41°23′29,76″N 26°07′55,92″E/41,391600 26,132200
Portal Portal Bułgaria

Mandrica (alb. Mandricë, bułg. Мандрица, gr. Μανδρίτσα)[5]wieś w południowej Bułgarii, w obwodzie Chaskowo, gminie Iwajłowgrad. Według danych Narodowego Instytutu Statystycznego, 31 grudnia 2011 roku wieś liczyła 52 mieszkańców. Miejscowość ta jest wyłącznie zamieszkana przez Albańczyków.

Położenie[edytuj]

Mandrica położona jest nad prawym brzegiem Białej rzeki, we wschodniej części Rodop. Mieści się 19 km od Iwajłowgradu i 2 km od Szalonej rzeki, która stanowi granicę bułgarsko-grecką.

Historia[edytuj]

Mandrica została założona w 1636 roku, a świadczy o tym wyryta w kamieniu data w cerwki Sweta Nedela[6]. Według legendy, wieś została założona przez albańskich chrześcijan z Mandradżiku (dzisiejsza Grecja), dostarczający żywności dla osmańskiej armii. Konstantynopol pozwalał im na korzystanie z ziem, w zamian za płacenie danin. Większość albańskich mieszkańców, osiedlająca się w XVIII wieku, zamieszkująca ówczesną Mandricę pochodzi z okolic Korczy a w XIX wieku z rejonów Souli i Epiru. Mandricańczcy z rejonu Souli zachowali swój tradycyjny ubiór do końca XIX wieku.

W 1873 roku w Mandricy odnotowano 250 domów i 1080 mieszkańców – Albańczyków. W 1908 roku Mandricę zamieszkiwało około 3500 mieszkańców głównie Grekomanów greckojęzycznych.

Na początku XX wieku w Mandricy usytuowano bazę greckiej propagandy zbrojnej. Mandrica została wyzwolona od panowania tureckiego 15 października 1912 dzięki bułgarskiej armii podczas wojny na Bałkanach. W 1913 roku Mandrica została zajęta przez Turcję, ale dzięki umowy z Konstantynopolu miejscowość ta ponownie znalazła się w granicach Bułgarii.

W 1914 roku mieszkańcy zaczęli opuszczać Mandricę w poszukiwaniu lepszych warunków życia. W 1929 roku nastąpiła kolejna masowa fala emigracji[7].

Demografia[edytuj]


    Liczba mieszkańców
    Źródło: Национален Cтатистически Институт[8]

Gospodarka[edytuj]

Dziś Mandrica stopniowo wyludnia się. Głównym zajęciem ludności jest jedwabnictwo, uprawa pól uprawnych i handel.

Od 2004 roku Mandrica jest włączona do trasy „Културни и исторически мистерии на Източните Родопи“ – „Kulturalne i historyczne misterie Wschodnich Rodop“.

W 2010 roku w Matocznie, Siwym kładancu i tutaj został nakręcony Mila z Marsa[9].

Zabytki[edytuj]

W Mandricy znajdują się dwie cerkwie: Sweta Nedelja i Sweti Dimityr – jedna z najstarszych cerkwi w Rodopach. Ponadto znajdują się zachowane 3-piętrowe, masywne domy w stylu greckim.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  1. Бойка Соколова: Село Мандрица. Езиково, фолклорно-етнографско и историческо проучване. Sofia: 1968.
  2. Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου.: Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης. Saloniki: Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας, 1993.
  3. Απόστολος Μαϊκίδης: Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε. Saloniki: Σημειώσεις - Αναμνήσεις - Παράδοσις, 1972.
  4. Απόστολος Μαϊκίδης: Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης. Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, 1985-86.

Linki zewnętrzne[edytuj]