Marek Barański (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marek Barański (ur. 6 sierpnia 1947 w Łodzi) – polski dziennikarz, w PRL prezenter Dziennika Telewizyjnego w czasie stanu wojennego, w III RP dziennikarz związany z lewicą.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1971 kończył Wydział Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował krótko w Zakładzie Kryminalistyki Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej, w latach 1972–1982 był związany z Polskim Radiem (m.in. kierownik Radia Kierowców), później z Telewizją Polską. Podczas stanu wojennego prezentował felietony popierające władze PRL i krytykujące opozycję.

Po 1989 pracował w „Trybunie”, a w 1990 był współzałożycielem i dziennikarzem tygodnika „Nie”, w którym został też zastępcą redaktora naczelnego.

Od sierpnia 2004 do 28 lutego 2005 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Trybuny”. Barański był ściśle związany z Leszkiem Millerem, którego działalność polityczną propagował na łamach „Trybuny”, w zamian za co znalazł się w towarzyszącej rządowi ekipie podczas wizyty premiera z SLD w USA. Po publikacji listy Wildsteina wysunął oskarżenie, jakoby znajdowały się na niej nazwiska agentów tajnych służb RP w czynnej służbie. W 2004 r. Konstanty Miodowicz podczas przesłuchania Wiesława Kaczmarka przed sejmową Komisją śledczą w sprawie PKN Orlen oskarżył Barańskiego o przynależność do „grupy hakowej”, która miała działać na zlecenie Millera w łonie SLD[1].

Na stanowisku redaktora naczelnego „Trybuny” Barańskiego zastąpił Wiesław Dębski. Barański po kilkunastu miesiącach w 2006 wrócił jednak do pracy w „Trybunie” ponownie obejmując funkcję redaktora naczelnego gazety.

Książki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]